زندگى در تهران

تهران از زمره آن پايتختهايى است كه به علت موقع خاص روستاوار خود ممتازند. جلوه هاى دل انگيز طبيعت، كوههاى بلند و دريا، جنگل انبوه و بيابان همه يكجا جمع و دسترس قرار گرفته اند. از تهران تا كوههاى سر به فلك كشيده حدود بيست، تا دريا و جنگلهاى انبوه گيلان و مازندران تقريبا دويست تا سيصد و تا حاشيه كوير پهناور و شوره زار به زحمت هشتاد كيلومتر فاصله است. از تهران به وسيله اتومبيل در ظرف يك روز مى توان به كوهستان يا دريا، به جنگل يا كوير مسافرت كرد و اين خود چنان تنوعى به زندگى مى دهد، كه ساير شهرها فاقد آنند.
تاريخ نيز در اين نقطه از جهان آثار فراوان و مغتنمى به جاى گذارده .البته خودِ تهران شهر جديدى است، اما درست در برابر دروازه هاى آن ويرانه هاى شهر قديمى رى قرار دارد كه بر طبق روايات زادگاه زردشت بوده و در عهد عتيق نيز ذكرى از آن به ميان آمده و در قرن سيزدهم ميلادى پيش از آنكه به دست مغولان ويران شود پر جمعيت ترين و آبادترين شهر در فلات ايران به شمار مى رفته است. دروازه خزر ^۱ نيز كه معبر مهاجرت اقوام شرق نزديك به قاره اصلى آسيا است و اسكندر در حين تعقيب داريوش و سپاه مغول به هنگام شبيخون زدن به دنياى متمدن از آن عبور كرده اند، در فاصله چندانى از تهران قرار ندارد.
بدين ترتيب است كه جغرافيا و تاريخ دست به دست هم داده اند تا سكونت