۱۱۸.وأمّا حَقُّ المالِ فَأن لاتَأخُذَهُ إلاّ مِن حِلِّهِ ولاتُنفِقَهُ إلاّ في حِلِّهِ؛
۰.حقّ دارايى اين است كه آن را جز از راه حلال به دست نياورى وجز در راه حلال صرف نكنى .
۱۱۹.إنَّ قَسوَةَ البِطنَةِ وكِظَّةَ المِلأَةِ وسُكرَ الشَبَعِ وغِرَّةَ المُلكِ مِمّا يُثَبِّطُ ويُبطِى ءُعَنِ العَمَلِ ويُنسِي الذِّكرَ؛
۰.شكمبارگى و پرخورى و سرمستى و فريفتگى به مُلك (مالدارى باشد يا حكومت) ، از چيزهايى است كه [آدمى را] از كردار باز مى دارد و كندْ رفتار مى كند و ياد خدا را از يادش مى برد .
۱۲۰.مَن كَرُمَت عَلَيهِ نَفسُهُ هانَت عَلَيهِ الدُّنيا؛
۰.هركه خود را ارجمند شمارد ، دنيا را پست انگارد.
۱۲۱.مَن قَنَعَ بِما قَسَمَ اللّه ُ لَهُ فَهُوَ مِن أغنَى النّاسِ؛
۰.هر كه به قسمتى كه خدايش داده قانع باشد ، همو ، بى نيازترينِ مردم است.
۱۲۲.اِتَّقُوا الكِذبَ الصَّغيرَ مِنهُ وَالكَبيرَ في كُلِّ جِدٍّ وهَزلٍ؛
۰.از دروغ بپرهيزيد ، چه خُرد و چه بزرگ ، چه به جدّ و چه به هزل.
۱۲۳.كَفى بِنَصرِ اللّه ِ لَكَ أن تَرى عَدُوَّكَ يَعمَلُ بِمَعاصِي اللّه ِ فيكَ؛
۰.همين ياورى الهى تو را بس كه مى بينى دشمنت در حقِّ تو راه نافرمانىِ خدارا مى پيمايد.
۱۲۴.اَلخَيرُ كُلُّهُ صِيانَةُ الإنسانِ نَفسَهُ؛
۰.تمام خير آن است كه انسان ، خويشتندار باشد.
۱۲۵.إيّاكَ ومُصاحَبَةَ الكَذّابِ فَإنَّهُ بِمَنزِلَةِ السَّرابِ يُقَرِّبُ لَكَ البَعيدَ ويُبَعِّدُ لَكَ القَريبَ؛
۰.مبادا با دروغگو همنشين شوى كه وى ، همچون سراب است : به تو دور
را به تو نزديك و نزديك را به تو دور مى نماياند.