۲۷۶.مِنَ الجَهلِ الضِّحكُ مِن غَيرِ عَجَبٍ؛
۰.خنده بيجا از نادانى است.
۲۷۷.مِنَ الفَواقِرِ الَّتي تَقصِمُ الظَّهرَ جارٌ إن رَأى حَسَنَةً أطفَأَها وإن رَأى سَيِّئَةً أفشاها؛
۰.از جمله بلاهاى كمرشكن ، آن همسايه اى است كه چون نيكى بيند ، نهانش دارد و چون بدى بيند ، آن را فاش كند.
۲۷۸.إتَّقُوا اللّه َ وكُونوا زَينا ولاتَكونُوا شَينا؛
۰.از خدا پروا كنيد و موجب آراستگى (و آبرومندى) باشيد ، نه مايه زشتى (و بدنامى).
۲۷۹.بِئسَ العَبدُ عَبدٌ يَكونُ ذاوَجهَينِ وذالِسانَينِ؛
۰.چه بد بنده اى است بنده اى كه دورو و دو زبان باشد!
۲۸۰.اَلغَضَبُ مِفتاحُ كُلِّ شَرٍّ ؛
۰.خشم ، كليد هر بدى است.
۲۸۱.أقَلُّ النّاسِ راحَةً الحَقودُ؛
۰.كينه ور ، كم آسايش ترينِ مردم است.
۲۸۲.قَلبُ الأحمَقِ في فَمِهِ وفَمُ الحَكيمِ في قَلبِهِ؛
۰.دل بى خرد در دهانش ، و دهان فرزانه در دلش است.
۲۸۳.لايَشغَلكَ رِزقٌ مَضمونٌ عَن عَمَلٍ مَفروضٍ؛
۰.مبادا كه روزىِ ضمانت شده از كار واجب ، بازت دارد.
۲۸۴.ما تَرَكَ الحَقَّ عَزيزٌ إلاّ ذَلَّ ولا أخَذَ بِهِ ذَليلٌ إلاّ عَزَّ؛
۰.هيچ عزّتمندى حق را ترك نكند ، مگر آن كه خوار شود ، و هيچ خوارى به حق نگرايد ، مگر آن كه عزّت يابد.