گروه، با استناد به ظاهر آيه «إِن تَجْتَنِبُواْ كَبَآئِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنكُمْ سَيِّئاتِكُمْ»^۱ آورده است كه مفهوم آيه ، دلالت دارد كه پرهيز از برخى گناهان (يعنى كبائر) موجب تكفير سيّئات مى گردد و اين ، مقتضى تغاير كبائر با سيّئات است. در آيه «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْاءِثْمِ وَالْفَوَ حِشَ إِلَا اللَّمَمَ»^۲ ، خداى متعال ، دورى كنندگان از كبائر را بدون آن كه درباره گناهان صغيره بر ايشان تنگ بگيرد ، ستوه است . در حديث نيز از تكفير گناهان كوچك توسّط اعمال نيك ، سخن رفته است. ^۳
از ديگر مدافعان نسبى نبودن كبائر ، مى توان محقّق اردبيلى، شيخ نجفى و شيخ انصارى را نام برد. ^۴ ميرزاى قمى نيز ـ كه اين ديدگاه را اقوى دانسته ـ از جمله ادلّه خود را فقره اى از نيايش امام زين العابدين عليه السلام برشمرده است. ^۵ علّامه مجلسى ، به مناسبت شرح احاديث كبائر نوشته است :
اين ديدگاه ـ كه همه گناهان را كبيره مى داند ـ ، مخالف بسيارى از آيات و احاديث است و شايد مقصود قائل اين ديدگاه، منع از سَبُك انگارى و كوچك شمارى گناهان است ، چنان كه در احاديث نيز اين مطلب گذشت ؛ زيرا نافرمانى خداى