امام علی علیه السلام
... رَبَّنَا افتَح بَينَنا وبَينَ قَومِنا بِالحَقِّ وأَنتَ خَيرُ الفاتِحينَ. اللَّهُمَّ إنّا نَشكُو إلَيكَ غَيبَةَ نَبِيِّنا وقِلَّةَ عَدَدِنا وكَثَرَةَ عَدُوِّنا وتَظاهُرَ الأَعداءِ عَلَينا و وُقوعَ الفِتَنِ بِنا، فَفَرِّج ذلِكَ اللَّهُمَّ بِعَدِلٍ تُظهِرُهُ وإمامِ حَقٍّ تُعَرِّفُهُ، إلهَ الحَقِّ آمينَ رَبَّ العالَمينَ .
... خداى ما! ميان ما و قوم ما راه حق را بگشاى؛ كه تو بهترين گشايندگان هستى. خدايا! از غيبت پيامبرمان و كمشمار بودن ما و فراوانى دشمنانمان و پشت به پشت دادن دشمنان بر ضدّ ما و درگير شدنمان با فتنهها به تو شِكوه مىبريم. خدايا! با عدالتى كه پديدار مىكنى و امام حقّى كه معرّفى مىنمايى، اين گرهها را بگشاى. اى خداى حق، خداى جهانيان ! اجابت كن».
الذكرى: ج ۳ ص ۲۹۰
امام على عليه السّلام می فرماید:
رُبَّ مَفْتُون بِحُسْنِ الْقَوْلِ فيهِ؛
چه بسا آدمى با ستايشى كه از او شود، فريب خورد.
نهج البلاغه، حکمت ۴۶۲
