امام مهدی علیه السلام
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى وَلِيِّكَ المُحيي سُنَّتَكَ، القائِمِ بِأَمرِكَ، ...اللَّهُمَّ أعطِهِ في نَفسِهِ، وذُرِّيَّتِهِ، وشيعَتِهِ، ورَعِيَّتِهِ، وخاصَّتِهِ، وعامَّتِهِ، وعَدُوِّهِ، وجَميعِ أهلِ الدُّنيا، ما تَقَرُّ بِهِ عَينُهُ، وتَسُرُّ بِهِ نَفسُهُ، وبَلِّغهُ أفضَلَ أمَلِهِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ، إنَّكَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ.
خدايا! بر وليّت، زنده كننده سنّتت، قيام كننده به امرت، ...درود فرست. ...خدايا! چيزى در جان و فرزندان و پيروان و مردمان و خاص و عامّش و در باره دشمنان و همه اهل دنيا، به او عطا نما كه چشمش را روشن و جانش را شادمان كند و او را به برترين آرزويش در دنيا و آخرت برسان؛ كه تو بر هر كارى توانايى.
الغيبة، طوسى : ص۲۷۳ ح۲۳۸
امام على عليه السّلام می فرماید:
ما زالَ الزُّبَيْرُ رَجُلاً مِنّا اَهْلَ الْبَيْتِ حَتّى نَشَاَ ابْنُهُ الْمَشْؤُومُ عَبْدُاللّهِ؛
زبير همواره مردى از ما اهل بيت بود تا زمانى كه فرزند شومش عبداللّه رشد كرد.
نهج البلاغه، حکمت ۴۵۳
