امام باقر علیه السلام
إنَّ للّهِِ ـ تَعالى ذِكرُهُ ـ عِبادا مَيامينَ مَياسيرَ، يَعيشونَ ويَعيشُ النّاسُ في أكنافِهِم، وهُم في عِبادِهِ بِمَنزِلَةِ القَطرِ.
همانا خداى ـ برتر باد يادش! ـ را بندگانى فرخنده حال و آسان بخش است كه مى‌زيند و مردم نيز در سايه [بذل و بخشش] آنان زندگى مى‌كنند. اينان در ميان بندگان خدا، همانند باران هستند.
الكافي : ج8 ص247 ح345
امام على عليه السّلام می فرماید:
مَنْ عَظَّمَ صِغارَ الْمَصائِبِ ابْتَلاهُ اللّهُ بِكِبارِها؛
آن كه مصائب كوچك را بزرگ شمارد خداوند او را به مصائب بزرگ مبتلا سازد.
نهج البلاغه، حکمت ۴۴۸
