۱۱۰۶.محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از محمد بن نُعمان، از سلّام، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى:«ءَامَنَّا بِاللَّهِ وَ مَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا»۱، يعنى:«گرويده ايم به خدا و آنچه فرو فرستاده شد به سوى ما». كه آن حضرت فرمود: «مقصود خدا از آن، على و فاطمه و حسن و حسين است عليهم السلام . و بعد از ايشان اين آيه در باب ائمه عليهم السلام جارى است. بعد از آن، سخن خدا برگشت نمود در باب سنيان و در باب ايشان تكلم كرد و فرمود: «فَإِنْ ءَامَنُوا» ، يعنى: پس اگر ايمان بياورند سنيان، «بِمِثْلِ مَآ ءَامَنتُم بِهِ» ، يعنى: «بمانند آنچه شما ايمان آورده ايد به آن» يعنى: على و فاطمه و حسن و حسين و ائمه عليهم السلام ، «فَقَدِ اهْتَدَوا» ، «پس هر آينه راه راست يافته اند» . «وَّإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّمَا هُمْ فِى شِقَاقٍ»۲ ، «و اگر برگردند از ايمان به آن، پس، جز اين نيست كه ايشان با حق در خلاف و نزاع اند».
۱۱۰۷.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از مثنّى، از عبداللّه بن عَجْلان، از امام محمد باقر عليه السلام در قول خداى تعالى:«إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَ هِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَـذَا النَّبِىُّ وَالَّذِينَ ءَامَنُوا»۳، روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:«ايشان، ائمه، و آنانند كه ايشان را پيروى نموده اند» (و ترجمه آيه مذكور شد).
۱۱۰۸.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابن اُذينه، از مالك جُهنى روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: چيست معنى قول خداى عزّوجلّ:«وَأُوحِىَ إِلَىَّ هَـذَا الْقُرْءَانُ لِأُنذِرَكُم بِهِ وَمَن بَلَغَ»۴، يعنى:«و وحى شد به سوى من اين قرآن، تا بترسانم شما را به آن و آن كه رسيده باشد». و حضرت فرمود كه: «آن كه رسيده باشد و قابليت داشته باشد، كه امام باشد از آل محمد، پس آن امام، به قرآن مردم را مى ترساند؛ چنانچه رسول خدا صلى الله عليه و آله مردم را به آن ترسانيد».
۱۱۰۹.چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از على بن حَكَم، از مفضّل بن صالح، از جابر، از امام محمدباقر عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ«وَ لَقَدْ عَهِدْنَآ إِلَى ءَادَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِىَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا»۵، يعنى:«و هر آينه كه ما عهد كرديم به سوى آدم، پس از اين زمان (يعنى: او را امر فرموديم) پس فراموش كرد (يعنى: آن امر را ترك كرد) و نيافتيم از براى او عزيمت و دل بستگى را». و گفت كه: حضرت فرمود: «عهد كرديم به سوى او در باب محمد و ائمه عليهم السلام بعد از او، پس ترك نمود و او را عزمى نبود كه ايشان همچنين اند. و جز اين نيست كه اولوالعزم از پيغمبران را اولوالعزم ناميدند، زيرا كه خدا به سوى ايشان عهد فرمود در باب محمد و اوصياى بعد از او، و حضرت مهدى و طريقه و روش او، و عزم ايشان جمع شد بر اين كه اين امر، همچنين است و بر اقرار و اعتراف به آن» .
