۱۱۱۰.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از جعفر بن محمد بن عبيداللّه ، از محمد بن عيسى قمّى، از محمد بن سليمان، از عبداللّه بن سِنان، از امام جعفر صادق عليه السلام چنين روايت كرده است در قول خداى تعالى:«وَ لَقَدْ عَهِدْنَآ إِلَى ءَادَمَ مِن قَبْلُ»كلمات فى محمد و على و فاطمه و الحسن والحسين و الائمة عليهم السلام من ذريتهم«فَنَسِىَ»، يعنى:«و هر آينه به حقيقت كه عهد كرديم به سوى آدم پيش از، اين [سخنانى چند را در باب محمد و على و فاطمه و حسن و حسين و امامان عليهم السلام كه از فرزندان ايشانند]، پس فراموش كرد و ترك نمود». و حضرت فرمود: «به خدا سوگند، كه اين آيه، همچنين بر محمد صلى الله عليه و آله فرو فرستاده شد».
۱۱۱۱.محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از نضر بن شعيب، از خالد بن مادّ، از محمد بن فُضيل، از ثُمالى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«خدا به سوى پيغمبرش صلى الله عليه و آله وحى كرد كه: «فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِى أُوحِىَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلَى صِرَ طٍ مُّسْتَقِيمٍ»۱ ، يعنى: پس چنگ در زن به آنچه وحى شده به سوى تو. به درستى كه تو بر راه راستى» (كه هيچ كجى در آن نيست). و حضرت فرمود: «يعنى: به درستى كه تو بر ولايت على عليه السلام ثابتى و على عليه السلام همان راه راست است».
۱۱۱۲.على بن ابراهيم، از احمد بن محمد برقى، از پدرش، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از مُنَخّل، از جابر، از امام محمدباقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«جبرئيل عليه السلام اين آيه را بر محمد صلى الله عليه و آله چنين فرود آورد: «بِئْسَمَا اشْتَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ أَن يَكْفُرُواْ بِمَآ أَنزَلَ اللَّهُ»۲ في علي عليه السلام بغيا ، يعنى: بد است آنچه فروختند و بدل كردند به آن، حظّ نفس هاى خود را و آن، اين است كه: كافر مى شوند به آنچه خدا [در شأن على عليه السلام ] فرو فرستاده از روى ستم» (يا از جهت طلب كردن آن چيزى كه شايسته آن نيستند و آن، حسد است، يعنى: كافر شدند به آن، به جهت حسد بردن) .
