۱۱۱۷.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از عبداللّه بن ادريس، از محمد بن سِنان، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: قول خدا:«بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا»۱، يعنى: چه؟ فرمود:«مراد، ولايت منسوب به شَبْوَه است». ۲ (يعنى: دوستى خلفاى جور كه چون عقرب اند. و اگر شَبَّويه به فتح با نيز باشد، منسوب به سوى شباة است كه به معنى بچه عقرب است. و مى تواند كه منسوب به سوى شبو، بدون ها باشد، و آن به معنى چراغ پا شدن چاروا ۳ است. و در بعضى از نسَخ كافى، چنين است كه: «مراد، ولايت به ايشان (يعنى: خلفاى جور) است»). و ترجمه آيه اين است كه: «بلكه بر مى گزينيد زندگى دنيا، يا نزديك تر را».
«وَ الْأَخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقَى»۴ ، يعنى: «و آخرت بهتر و پاينده تر است». و حضرت فرمود كه: «مراد از آن، ولايت امير المؤمنين عليه السلام است . «إِنَّ هَـذَا لَفِى الصُّحُفِ الْأُولَى صُحُفِ إِبْرَ هِيمَ وَ مُوسَى » » ۵ (و ترجمه آن مذكور شد).
۱۱۱۸.احمد بن ادريس، از محمد بن حسّان، از محمد بن على، از عمّار بن مروان، از مُنَخّل، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:« «أَفَكُلَّمَا جَآءَكُمْ» محمّدَ «بِمَا لَا تَهْوَى أَنفُسُكُمُ» بمولاة على «اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقًا» من آل محمّد «كذبتم وَ فَرِيقًا تَقْتُلُونَ»۶
» (و در قرآن أفكلما در صدر آيه موجود است ۷ ، و به جاى محمد، رسول و استكبرتم بدون فا و بموالاة على و من آل محمد ندارد). و ترجمه آنچه در كافى مذكور است، اين است كه: «آورد شما را محمد آنچه نفس هاى شما آن را خواهش ندارد؛ يعنى: دوستى ورزيدن با على. پس سركشى كرديد و امر و فرمان او را نبرديد. پس گروهى را از آل محمد صلى الله عليه و آله به دروغ نسبت داديد، و گروهى را كشته و مى كشيد».
