۱۱۳۲.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از على بن اسباط، از على بن ابى حمزه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى:«فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَـلٍ مُّبِينٍ»۱كه آن حضرت فرمود كه:«اين آيه، همچنين نازل شد كه: «فَسَتَعْلَمُونَ [يا معشر المكذبين حيث أنبأتُكم رسالة ربّي في ولاية علي بن أبي طالب والأئمة من بعده ]مَنْ هُوَ فِى ضَلَـلٍ مُّبِينٍ» ، يعنى: پس زود باشد كه بدانيد [اى گروه تكذيب كنندگان، از آنجا كه شما را به پيغام پروردگار خود خبر دادم در باب ولايت على بن ابى طالب عليه السلام و امامان بعد از او]، معلوم خواهد شد كه در حقيقت، كيست از ما و شما آن كه در گمراهى هويدا است».
و روايت كرده است در قول خدا: «إِن تَلْوُاْ أَوْ تُعْرِضُوا»۲ ، كه آن حضرت فرمود: « «وَإِن تَلْوُاْ» الأمر و تعرضوا عما اُمرتُم به «فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا» » . و ترجمه آنچه در قرآن موجود است اين است، كه: «اگر بپيچانيد زبان هاى خود را از شهادت راست، يا اعراض كنيد از اداى آن و كتمان آن نماييد». و ترجمه آنچه در حديث است اين است كه: «اگر متوجه امر امامت شويد و در آن، دخل و تصرف نماييد و اعراض كنيد و رو بگردانيد از آنچه به آن مأمور شده ايد، پس به درستى كه خدا به آنچه مى كنيد آگاه است» (و در رسم الخط قرآنى، بنابر نوشته عثمانى در ميانه تلووا و تلوا فرقى نيست، و فرق در حين تلفظ و اعراب است كه لام در اول ساكن، و بعد از آن، دو واو است، اول مضموم و دويم، ساكن و لام در دويم، مضموم و بعد از آن، يك واو ساكن بيش نيست و اول از لَىْ به فتح لام و تشديد يا است، و دويم از ولايت است).
و نيز از آن حضرت روايت است در قول خدا: «فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ» ، تا آخر آيه كه آن حضرت فرمود: « «فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ» بتركهم ولاية أميرالمؤمنين «عَذَابًا شَدِيدًا «فى الدنيا» وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِى كَانُواْ يَعْمَلُونَ» ۳ ، يعنى: پس هر آينه مى چشانيم آنان را كه كافر شدند [به سبب واگذاشتن ايشان ولايت امير المؤمنين] عذابى سخت [در دنيا] ، و هر آينه جزا مى دهيم ايشان را بدترين جزاى آنچه بودند كه مى كردند» (يعنى: عذاب دهيم ايشان را با قبح وجوه بر قبح معصيت كه آن، ترك ولايت است از روى جهالت و عناد و عصبيت).
