۱۱۳۳.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از على بن اسباط، از على بن منصور، از ابراهيم بن عبدالحميد، از وليد بن صَبيح، از امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را چنين روايت كرده است كه:« «ذَ لِكُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِىَ اللَّهُ وَحْدَهُ [و أهل الولاية ]كَفَرْتُمْ»۱ ، يعنى: اين عذاب و نكال، به سبب آن است كه چون خدا خوانده شود در حالت يگانگى [و آنها كه ولايت امير المؤمنين و ائمه دارند]، كافر مى شويد» (و در قرآن و أهل الولاية مذكور نيست و به جاى ذلك، ذلكم است، و در امثال اين مقام، به حسب عربيت هر دو جائز است).
۱۱۳۴.على بن ابراهيم، از احمد بن محمد، از محمد بن خالد، از محمد بن سليمان، از پدرش، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى تعالى چنين روايت كرده است كه:« «سَأَلَ سَآئِلُ بِعَذَابٍ وَاقِعٍ * لِّلْكَـفِرِينَ [بولاية على ]لَيْسَ لَهُ دَافِعٌ»۲ » ، بعد از آن فرمود: «به خدا سوگند، كه جبرئيل عليه السلام ، اين آيه را بر محمد صلى الله عليه و آله همچنين فرود آورد». و ترجمه آن اين است كه: «درخواست درخواهنده عذابى فرود آينده كه ثابت است از براى كافران [به ولايت على عليه السلام ]، نيست آن را هيچ باز دارنده» (كه آن را منع كند).
۱۱۳۵.محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن سيف، از برادرش، از پدرش، از ابو حمزه، از امام محمدباقر عليه السلام در قول خدا چنين روايت كرده است:« «إِنَّكُمْ لَفِى قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ» فى أمر الولاية «يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ»۳ ، يعنى: به درستى كه شما هر آينه در گفتار، مختلف و در هم رفته و پريشانيد [در امر ولايت ]كه گردانيده مى شود از آن كسى كه گردانيده شده است». و حضرت فرمود كه: «هر كه گردانيده شد از ولايت، از بهشت گردانيده شده است» (و بعضى از مفسرين، مرجع ضمير عنه را حق گرفته اند كه اختلاف، بر آن دلالت مى كند، و غير از اين نيز گفته اند).
۱۱۳۶.حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از يونس روايت كرده است كه گفت: خبر داد مرا كسى كه آن را مرفوع ساخت به سوى امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى تعالى:«فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ * وَ مَآ أَدْرَكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكّ رَقَبةٍ»۴، يعنى :«پس، به تكلف در نيامد در امر سخت. و چه دانا گردانيد تو را كه چيست آن امر سخت؟ و آن، گشودن گردنى است از بند بندگى و رهانيدن تنى از قيد بردگى». كه حضرت فرمود كه: «مقصود خدا از گفتار خويش كه مى فرمايد: گشودن گردن و رهانيدن تن از بند بندگى به آزادى، ولايت امير المؤمنين عليه السلام است؛ زيرا كه آن باعث گشودن گردن و رهانيدن تن است از آتش دوزخ».
