۱۱۴۱.چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن فَضّال، از مفضّل بن صالح، از محمد بن على حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى تعالى:«رَّبِّ اغْفِرْ لِى وَ لِوَ لِدَىَّ وَ لِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًا»۱، يعنى:«پروردگارا، بيامرز مرا و پدر و مادر مرا و هر كه را كه در خانه من داخل شود در حالتى كه مؤمن باشد»، كه آن حضرت فرمود: «مقصود از خانه، ولايت است و هر كه در ولايت، داخل شود، در خانه پيغمبران عليهم السلام ، داخل شده و قول خداى تعالى: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا»۲ ، مقصود از آن، ائمه عليهم السلام و ولايت ايشان است، و هركه در آن داخل شود، در خانه پيغمبر صلى الله عليه و آله داخل شده است».
۱۱۴۲.و به همين اسناد، از احمد بن محمد، از عمر بن عبدالعزيز، از محمد بن فضيل، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چيست معنى:«قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذَ لِكَ فَلْيَفْرَحُواْ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ»۳، يعنى:«بگو: فضل خدا و به رحمت او، پس به اين فضل و رحمت نامتناهى بايد كه مؤمنان شاد شوند كه آن، بهتر است از آنچه جمع مى كنند». و حضرت فرمود: «يعنى: به ولايت محمد و آل محمد عليهم السلام شاد باشند كه آن، بهتر است از آنچه اين گروه جمع مى كنند از دنياى خويش».
۱۱۴۳.احمد بن مهران رحمه الله، از عبدالعظيم بن عبداللّه حسنى، از على بن اسباط، از ابراهيم بن عبدالحميد، از زيد شحّام روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام در بين راه سفر در شب جمعه اى به من فرمود كه:«قدرى قرآن بخوان كه امشب، شب جمعه است». من اين را خواندم كه: «إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقَـتُهُمْ أَجْمَعِينَ * يَوْمَ لَا يُغْنِى مَوْلًى عَن مَّوْلًى شَيْـئا وَ لَا هُمْ يُنصَرُونَ * إِلَا مَن رَّحِمَ اللَّهُ»۴ ، يعنى: «به درستى كه روز جدا شدن حق از باطل، يا محق از مبطل، به سبب اختلاف احوال، هنگام جمع شدن ايشان است در حالتى كه همه مجتمع باشند، روزى كه دفع نكند هيچ دوست و خويشى از دوست و خويش خود چيزى از عذاب و اهوال آن روز را و نه آن دوستان و خويشان يارى كرده شوند از جانب دوستان و خويشان خود، مگر آن كس كه خدا او را رحم كرده باشد»، پس حضرت صادق عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند، كه ماييم آن كسانى كه خدا ايشان را رحم فرموده. و به خدا سوگند، كه ماييم آن كسان كه خدا ايشان را استثنا نموده، وليكن ما از ايشان، يعنى: مواليان خويش عذاب را دفع خواهيم كرد».
