۱۱۴۷.احمد بن مهران رحمه الله، از عبدالعظيم، از بكّار، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اين آيه، همچنين نازل شد: «وَلَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُواْ مَا يُوعَظُونَ بِهِ» فِى عَلى «لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ» » ۱ (و همين حديث با حديث بعد بسند ديگر پيش از اين گذشت).
۱۱۴۸.احمد، از عبدالعظيم، از ابن اُذينه، از مالك جُهَنى روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه:«وَأُوحِىَ إِلَىَّ هَـذَا الْقُرْءَانُ لِأُنذِرَكُم بِهِ وَمَن بَلَغَ»۲، فرمود:«هر كسى كه برسد به مرتبه اى كه امام باشد از آل محمد عليهم السلام ، مردم را به قرآن مى ترساند؛ چنانچه رسول خدا صلى الله عليه و آله به آن مى ترسانيد».
۱۱۴۹.احمد، از عبدالعظيم، از حسين بن ميّاح، از آن كه او را خبر داده روايت كرده است كه گفت: مردى در نزد امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را خواند:«وَ قُلِ اعْمَلُواْ فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ»۳حضرت فرمود كه:«آيه همچنين نيست. جز اين نيست كه آيه وَ اْلمَأمونون است (به جاى والمؤمنون)»، و فرمود كه: «ماييم».
(يعنى: آنان كه خدا ايشان را امينان خود ساخته).
۱۱۵۰.احمد، از عبدالعظيم، از هشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را چنين روايت كرده است كه: قال:«هذا صراط عليّ مستقيم» (يعنى: بدون تنوين صراط و كسر لام علي و جرّ ياى آن، چنانچه ظاهر اين است، يا به تنوين هر دو و رفع علي چنانچه بعضى به اين طريق خوانده اند). و ترجمه آن اين است كه خدا فرمود كه: «اينك معنى اخلاص در ايمان، راه و روش على عليه السلام است كه راست است» (و كجى در آن نيست و صاحب خود را زود به منزل مى رساند. و بنا بر قرائت متداوله، كه تنوين صراط و فتح لام عَلىَّ و ياى آن باشد، معنى اين مى شود كه: اينك راهى است راست كه رعايت آن بر من است).
