۲۳۰۶.عنه عليه السلام :النَّدمُ اسْتِغْفارٌ ، الإقْرارُ اعْتِذارٌ ، الإنْكارُ إصْرارٌ . ۱
۲۳۰۷.عنه عليه السلام :المُقِـرُّ بالذّنـوبِ تائـبٌ . ۲
۲۳۰۸.عنه عليه السلام :شافِعُ المُذنِبِ إقْرارُهُ ، و تَوبَتُهُ اعْتِذارُهُ . ۳
۲۳۰۹.عنه عليه السلام :عاصٍ يُقِرُّ بذَنبِهِ خَيرٌ مِن مُطيعٍ يَفتَخِرُ بعَملِهِ . ۴
۲۳۱۰.عنه عليه السلام :ما أخْلَقَ مَن عَرفَ ربَّهُ أن يَعْتَرِفَ بذَنبِهِ! ۵
۲۳۱۱.الإمامُ الباقرُ عليه السلام :و اللّهِ ، ما يَنْجو مِن الذَّنْبِ إلاّ مَن أقَرَّ بهِ . ۶
۲۳۱۲.عنه عليه السلام :لا و اللّهِ ما أرادَ اللّهُ تَعالى مِن النّاسِ إلاّ خَصْلَتَينِ : أنْ يُقِرّوا لَهُ بالنِّعَمِ فيَزيدَهُم ، و بالذُّنوبِ فَيَغفِرَها لَهُم . ۷
(انظر) وسائل الشيعة : 11 / 347 باب 82.
الاعتذار : باب 2535.
۲۳۰۶.امام على عليه السلام :پشيمانى، استغفار است، اعتراف به گناه، پوزش خواهى است و انكار آن، پاى فشردن بر گناه است.
۲۳۰۷.امام على عليه السلام :معترف به گناه، توبه كننده است.
۲۳۰۸.امام على عليه السلام :شفيع گنهكار ، همان اعتراف اوست [به گناهان ]و توبه او ، همان پوزش خواهى اوست.
۲۳۰۹.امام على عليه السلام :گنهكارى كه به گناه خويش اعتراف كند بهتر از فرمانبردارى است كه به كار خويش ببالد.
۲۳۱۰.امام على عليه السلام :چه شايسته است كسى كه پروردگار خويش را شناخته، به گناه خويش اعتراف كند.
۲۳۱۱.امام باقر عليه السلام :به خدا سوگند تنها آن كس از گناه مى رهد كه به آن اعتراف كند.
۲۳۱۲.امام باقر عليه السلام :سوگند به خدا كه خداوند متعال از مردم جز دو كار نخواسته است: به نعمتهاى او اعتراف كنند تا آنان را نعمت فزونتر دهد و به گناهان اقرار ورزند تا گناهانشان را بيامرزد.