از محکمترين رشتههاى ايمان، دوستى و دشمنى به خاطر خدا، و بخشش و جلوگيرى از آن به خاطر خداست.
۱۳۲.امام باقر علیه السلام: إذا أرَدتَ أن تَعلَمَ أنَّ فِيکَ خَيرا فَانظُر إلى قَلبِکَ فَإن کانَ يُحِبُّ أهلَ طاعَةِ اللّهِ ويُبغِضُ أهلَ مَعصِيَةِ اللهِ فَفِيکَ خَيرٌ وَاللهُ يُحِبُّکَ؛
هرگاه خواستى بدانى که خيرى در تو هست، به دلت نگاه کن؛ اگر اهل طاعت خدا را دوست دارد و معصيتکار را دشمن، در تو خيرى هست و خدادوستت دارد.
۱۳۳.امام صادق علیه السلام: مَا التَقى مُؤمِنانِ قَطُّ إلاّ کانَ أفضَلُهُما أشَدُّهُما حُبّا لِأخيهِ؛
هيچگاه دو مؤمن يکديگر را ديدار نمىکنند، مگر اين که بهترين آن دو،کسى باشد که به برادرش، علاقه بيشترى دارد.
۱۳۴.امام صادق علیه السلام: مَن وَضَعَ حُبَّهُ في غَيرِ مَوضِعِهِ فَقَد تَعَرَّضَ لِلقَطِيعَةِ؛
هر کس بىجا دوستى بورزد، آن را در معرض گسست قرار داده است.
۱۳۵.پيامبر صلی الله علیه و اله: إذا أَحَبَّ أحدُکُم صاحِبَهُ أو أخاهُ فَليُعلِمهُ؛
هرگاه يکى از شما همنشين يا برادرش را دوست داشت، آن را به او اعلام کند.
۱۳۶.پيامبر صلی الله علیه و اله: إنَّ لَکُم مَعالِمٌ فَاتَّبِعُوها ونَهايَةٌ فَانتَهُوا إلَيها؛
براى شما نشانههايى است؛ پس از آنها پيروى کنيد، و پايانى هست، پس به سوى او رهسپار شويد.