رسول گرامی اسلام(ص) مانند بردگان غذا می خورد. به همین دلیل مورد سرزنش زنی قرار گرفت اما آن زن با خوردن لقمه ای از پیامبر(ص) بددهنی را کنار گذاشت.
الامام الصادق(ع):
مَرَّتِ امرَأَةٌ بَذِیةٌ بِرَسولِ اللّهِ(ص) وهُوَ یأکلُ، وهُوَ جالِسٌ عَلَی الحَضیضِ، فَقالَت: یا مُحَمَّدُ! إنَّک لَتَأکلُ أکلَ العَبدِ، وتَجلِسُ جُلوسهُ!
فَقالَ لَها رَسولُ اللّهِ(ص): إنّی عَبدٌ، وأی عَبدٍ أعبَدُ مِنّی؟!
قالَت: فَناوِلنی لُقمَةً مِن طَعامِک. فَناوَلَها، فَقالَت: لا وَاللّهِ إلَا الَّذی فی فیک. فَأَخرَجَ رَسولُ اللّهِ(ص) اللُّقمَةَ مِن فیهِ فَناوَلَها، فَأَکلَتها... فَما أصابَها بَذاءٌحَتّی فارَقَتِ الدُّنیا.[۱]
امام صادق(ع):
روزی، پیامبر خدا روی زمین نشسته بود و غذا می خورد که زن بددهنی بر ایشان گذشت و گفت: ای محمّد! تو مثل بنده می خوری و چون بنده می نشینی!
پیامبر خدا به او فرمود: «من یک بنده هستم. کدام بنده، بنده تر از من است؟».
زن گفت: پس، لقمه ای از غذایت را به من بده.
پیامبر(ص) لقمه ای به او داد. زن گفت: نه، لقمه ای را که در دهانت هست، به من بده.
پیامبر خدا لقمه را از دهانش بیرون آورد و به او داد. زن آن را خورد... و از آن پس، تا زمانی که از دنیا رفت، دیگر بدزبانی از او سر نزد.
[۱]. الکافی: ج ۶ ص ۲۷۱ ح ۲، دانشنامه قرآن و حدیث ج ۴ ص ۴۱۶.