اخبرك لا به. يا سدير! فهل وجدت فيما قرأت من کتاب الله عزوجل ايضاً: (كَفَى بِاللّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ)؟1 قلت: قد قرأته جعلت فداك! قال: أفمن عنده علم الکتاب کله أفهم ام من عنده علم الکتاب بعضه؟ قلت: لا، بل من عنده علم الکتاب کلّه. فأومأ بيده الي صدره و قال: علم الکتاب و الله کلّه عندنا، علم الکتاب و الله کلّه عندنا؛2
در مجلس امام صادق عليه السلام بوديم، آن حضرت با چهره خشمگين وارد شد و چون به جاي خود نشست، فرمود: و اعجبا از مردماني كه گمان ميكنند ما غيب ميدانيم. غيب را جز خداي عز و جل نميداند. من خود آهنگ نمودم فلانه كنيزكم را بزنم، از دست من گريخت و ندانستم در كدام اطاق منزل پنهان شده است. سدير گويد: چون از جاي برخاست و به اندرون منزل تشريف برد، من و ابو بصير و ميسر خدمت او رفتيم و به او گفتيم: قربانت، ما از تو شنيديم كه چنين و چنان فرمودي در باره كنيزك خود با اين كه ميدانيم شما علم بسياري داري و باز هم نسبت علم غيب به شما نميدهيم، گويد: امام عليه السلام فرمود: اي سدير مگر تو قرآن نميخواني؟ گفتم: چرا، فرمود: تو در آنچه از قرآن خداي عز و جل خواندي به اين آيه برخوردي: «گفت آن كه نزد او بود علمي از كتاب: من آن را براي تو ميآورم پيش از آن كه چشم بر هم زني»؟ گويد: گفتم: قربانت، من آن را خواندهام. فرمود: آن مرد را شناختي و دانستي چه علمي از كتاب نزد او بوده؟ گويد: گفتم: به من از آن خبر دهيد. فرمود: علم او به اندازه يك قطره بوده است در درياي اخضر (مديترانه) اين اندازه چيست نسبت به علم كتاب؟
گويد: گفتم: قربانت، چه بسيار كم است اين اندازه. فرمود: اي سدير، چه بسيار است كه خداي عز و جل او را منسوب به آن علمي كرده كه من به تو خبر ميدهم. اي سدير، آيا در آنچه از قرآن خداي عز و جل خواندي اين آيه را خواندهاي: «بگو بس است براي گواه ميان من و شما خداوند و كسي كه علم كتاب دارد» گويد: گفتم: آن را خواندهام قربانت. فرمود: كسي كه همه علم كتاب را دارد بافهمتر است يا كسي كه جزئي از علم كتاب را دارد؟ گفتم: نه، بلكه آن كه علم همه كتاب را دارد او بافهمتر است. سپس با دست خود اشاره به سينهاش كرده و فرمود: به خدا علمِ كتاب نزد ماست، به خدا همهاش نزد ماست.
علامه مجلسي در مراة العقول به خاطر مجهول بودن برخي از روات، سند روايت را ضعيف دانسته است.3 از طرفي، با توجه به ذيل روايت، آنچه در ابتداي روايت آمده ـ که دلالت بر نفي علم به غيب دارد ـ از روي تقيّه بوده است. وجه ديگر، آن است که بگوييم، غرض نفي علم غيب ذاتي بوده است نه مطلق آگاهي از غيب.
3. و ممّا خرج عن صاحب الزمان ـ صلوات الله عليه ـ ردّاً علي الغلاة من التوقيع جواباً لکتاب کتب اليه علي يدي محمّد بن علي بن هلال الکرفي:
1.. سوره رعد، آيه ۴۳.
2.. الکافي، ج۱، ص۲۵۷، ح۳؛ بصائر الدرجات، ص۲۳۰، ح۵.
3.. مراة العقول في شرح اخبار آل الرسول، ج۳، ص۱۱۲.