سيّدعبداللّه شبّر را صاحب دو شرح بر نهج البلاغه مىشناساند. (1: ج 4، ص 190) كتاب دايرة المعارف گونه او نيز با عنوان «جامع المعارف و الأحكام» كتابى شبيه «بحارالأنوار» مرحوم علّامه مجلسى در اعتقادت، احكام و اخلاقيّات است.(9: ج 5، ص 71؛ 12: ج 6، ص 78) از اين رو، مرحوم شبّر را در دوران خود «مجلسى ثانى» لقب دادند. (19: ج 2، ص 250؛ 14: ج 2، ص 318) مدرّس تبريزى، نمونهاى از دست خطّ مرحوم شبّر را در ريحانة الادب چاپ كرده است. (18: ج 3، ص 176)
مرحوم سيّدعبداللّه شبّر در ماه رجب سال 1242 ق. در 54 سالگى در كاظمين، وفات يافت و در كنار پدرش در رواق شريف كاظمين عليهماالسلام در حجرهاى معروف به خزينه، به خاك سپرده شد. (10: ج 2، ص 778)
مرحوم محدّث نورى به نقل از دانشمند محقّق شيخ اسد اللّه كاظمينى، صاحب كتاب مقابس الانوار ـ كه مردى بسيار دقيق و تيزهوش بود ـ نقل كرده كه روزى به نزد سيّدعبداللّه شبّر رفت؛ در حالى كه از كثرت تأليفات شبّر در شگفت بود. وى راز اين امر را از مرحوم شبّر پرسيد. او در پاسخ گفت: كثرت تأليفات من از توجّه امام همام موسىبن جعفر عليهماالسلاماست. شبى در خواب، آن حضرت را ديدم كه به من «قلمى» داد و فرمود: بنويس! از آن تاريخ توفيق تأليف يافتم، و همه تأليفات من از بركت آن قلم است. (19: ج 2، ص 250)
جالب توجّه است كه اين همه تأليفات وى در كنار ديگر مشاغل او از قبيل زعامت و مرجعيّت شيعه، مراقبت بر زيارت قبور اهل بيت عليهم السلام ، تدريس، قضا، امامت جماعت و برآوردن نيازهاى مردم بوده است. (10: ج 2، ص 778) يكى از شاگردان وى با نام سيّد محمّدبن مالاللّهبن معصوم، رساله مفصّلى در شرح حال مرحوم شبّر در 5 فصل نگاشته كه نسخهاى از آن در كتابخانه مرحوم شيخ آقا بزرگ طهرانى است. (10: ج 2، ص 779) به عقيده رجالى بزرگ، مرحوم علّامه مامقانى، اين كتاب براى تراجم احوال علما نگاشته نشده و كتابى در علم رجال است؛ ولى