ساخت. ولى البته هر دو گروه نقطه ضعفها و مزايايى نيز دارند.
مثلاً يكى از نقطه ضعفهاى اصوليان، آن است كه برخى آنان از فهم و درك متون و نصوص دينى فاصله گرفته و به مسائل عقل نظرى و مسائل ظنى تمايل پيدا كردهاند. همچنين يكى از نقطه ضعفهاى اخباريان، آن است كه براساس حجيّت و صحّت تمامى روايات صادره از امامان عليهم السلام در كتب حديثى، همگى آنها را به ديده قبول نگريستهاند.
مزيّت اصوليان، آن است كه به درايت و فهم روايات توجه دارند و مىخواهند از روايات، قواعد اصلى و كلّىاى به دست آورند تا به فهم صحيح و استنباط درستى از متون دينى دست يابند. و مزيّت اخباريان نيز آن است كه در مقابل متون دينى و احاديث صادره از امامان معصوم عليهم السلام انقياد و تسليم داشته و به نكتههايى كه در روايات شيعه به عنوان مختصات شيعه بيان شده، التزام و پاىبندى بيشترى نشان دادهاند.
خلاصه به نظر مرحوم آيت الله اصفهانى، «فقاهت» يعنى: به دست آوردن احكام شرعى كه معمولاً از ادلّه اجمالى به دست مىآيد و معمولاً از ظواهر كتاب و سنت استخراج مىگردد. اما «اجتهاد» عبارت است از : دستيابى به ظنّ و گمان راجح به احكام واقعى و ظاهرى كه از ادلّه تفصيلى حاصل مىشود، و استخراج قواعدى كه آماده گشته و انشعاب و تفريع فروع از اصول است.
6 ـ هريك از اين دو گروه ـ «اصوليان» و «اخباريان» ـ در شيعه، افرادى مقبول، موجّه، فقيه، آگاه به دين و مورد توجه امامان بزرگوار مخصوصا امام عصر (عج) بودهاند. حتى در مواردى برخى از آنان ـ از هر دو گروه اخبارى و اصولى ـ به شرفِ ديدار و ملاقات و نامهنگارى حضرتش موفق گشتهاند، كه نمونههاى آن در تاريخ تشيع فراوان و در حدّ تواتر است و نيازى به استدلال ندارد.
البته قابل ذكر است كه خود مرحوم ميرزا (ره) صد در صد روش اين دو گروه را تأييد نمىكند و به عقيده او، هريك از اين دو گروه، نقطه ضعفهايى دارند. درنتيجه، روش ايشان در مشى علمى، با هر دو گروه متفاوت است.
نكته قابل ذكر در اين تقسيم مرحوم ميرزا (ره)، آن است كه در هر دو گروه اخبارى و