امام علی علیه السلام
... رَبَّنَا افتَح بَينَنا وبَينَ قَومِنا بِالحَقِّ وأَنتَ خَيرُ الفاتِحينَ. اللَّهُمَّ إنّا نَشكُو إلَيكَ غَيبَةَ نَبِيِّنا وقِلَّةَ عَدَدِنا وكَثَرَةَ عَدُوِّنا وتَظاهُرَ الأَعداءِ عَلَينا و وُقوعَ الفِتَنِ بِنا، فَفَرِّج ذلِكَ اللَّهُمَّ بِعَدِلٍ تُظهِرُهُ وإمامِ حَقٍّ تُعَرِّفُهُ، إلهَ الحَقِّ آمينَ رَبَّ العالَمينَ .
... خداى ما! ميان ما و قوم ما راه حق را بگشاى؛ كه تو بهترين گشايندگان هستى. خدايا! از غيبت پيامبرمان و كمشمار بودن ما و فراوانى دشمنانمان و پشت به پشت دادن دشمنان بر ضدّ ما و درگير شدنمان با فتنهها به تو شِكوه مىبريم. خدايا! با عدالتى كه پديدار مىكنى و امام حقّى كه معرّفى مىنمايى، اين گرهها را بگشاى. اى خداى حق، خداى جهانيان ! اجابت كن».
الذكرى: ج ۳ ص ۲۹۰
امام عسكرى عليه السلام:
مَن وَعَظَ أخاهُ سِرّا فَقَد زانَهُ، و مَن وَعَظَهُ عَلانِيَةً فَقَد شانَهُ؛
هر كه برادر خود را پنهانى اندرز دهد، او را آراسته است و هر كه در برابر ديگران موعظه اش كند، او را لكّه دار كرده است.
تحف العقول، ص۴۸۹
