۸۸۹.سيّد ابن طاووس:چون از دعا[ ى ندبه] فارغ شدى ، آماده سجود در پيشگاه مولاى خود باش و آنچه را با سند خودمان از امام صادق عليه السلام روايت كرده ايم، بگو ، كه فرمود: «چون از دعاى يادشده عيد فارغ شدى ، گونه راست خود را بر زمين بگذار و بگو :
سرورم ، سرورم! چه بسيار آزادشده دارى . مرا هم از آنانى قرار بده كه آزادشان كرده اى!
سرورم ، سرورم! چه بسيار گناه كه بخشودى . گناه مرا هم در زمره بخشوده شدگان قرار بده!
سرورم ، سرورم! چه بسيار حاجت كه برآوردى. نياز مرا هم در ميان برآورده شده ها قرار بده!
سرورم ، سرورم! چه بسيار رنج و اندوه كه برطرف ساختى. اندوه مرا هم در ميان برطرف شده ها قرار بده!
سرورم ، سرورم! چه بسيار دادخواهى كه به فريادش رسيدى. مرا هم از آنانى قرار بده كه به دادشان رسيدى!
سرورم ، سرورم! چه بسيار دعا كه اجابت كردى. دعاى مرا نيز در ميان اجابت شده ها قرار بده!
سرورم ، سرورم! سجود مرا در زمره ساجدان ، مورد رحمت قرار بده و بر سرشك من در زمره اشك ريزان ، رحمت آر و بر ناليدنم در زمره نالندگانِ به درگاهت ، ترحّم كن!
سرورم ، سرورم! چه بسيار تهى دستى را كه بى نياز كردى. تهى دستىِ مرا هم در ميان آنچه بى نيازى كردى ، قرار بده!
سرورم ، سرورم! بر دعاى من در زمره خوانندگانت ، رحمت آور!
سرورم و معبودم! بد كردم ، ستم كردم ، كار بد انجام دادم و به گناهم اقرار كردم ؛ و چه بد عمل كردم! پس،اى مولاى من! مرا بيامرز ، اى بزرگوار ، اى ارجمند ، اى زيبا! .
پس چون فارغ شدى و برگشتى ، دستان خود را بالا مى برى و پروردگارت را مى ستايى. سپس آنچه را پيش تر گفته بودى ، مى گويى و بر پيامبر صلى الله عليه و آلهدرود فرستاده ، خداى متعال را مى ستايى؛ و ستايش ، از آنِ خداوند ، پروردگار جهانيان ، است».

۸۸۹.السيّد ابن طاووس قدس سره :فَإِذا فَرَغتَ مِنَ الدُّعاءِ ^۱ فَتَأَهَّب لِلسُّجودِ بَينَ يَدَي مَولاكَ ، وقُل ما رَوَيناهُ بِإِسنادِنا إلى أبي عَبدِاللّهِ عليه السلام قالَ :
إذا فَرَغتَ مِن دُعاءِ العيدِ المَذكورِ ، ضَع خَدَّكَ الأَيمَنَ عَلَى الأَرضِ وقُل :
سَيِّدي سَيِّدي ، كَم مِن عَتيقٍ لَكَ فَاجعَلني مِمَّن أعتَقتَ ، سَيِّدي سَيِّدي وكَم مِن ذنبٍ قَد غَفَرتَ فَاجعَل ذَنبي فيمَن غَفَرتَ ، سَيِّدي سَيِّدي وكَم مِن حاجَةٍ قَد قَضَيتَ فَاجعَل حاجَتي فيما قَضَيتَ ، سَيِّدي سَيِّدي وكَم مِن كُربَةٍ قَد كَشَفتَ فَاجعَل كُربَتي فيما كَشَفتَ ، سَيِّدي سَيِّدي وكَم مِن مُستَغيثٍ قَد أغَثتَ فَاجعَلني فيمَن أغَثتَ ، سَيِّدي سَيِّدي كَم مِن دَعوَةٍ قَد أجَبتَ فَاجعَل دَعوَتي فيما أجَبتَ ، سَيِّدي سَيِّدِي ، ارحَم سُجودي فِي السّاجِدينَ ، وَارحَم عَبرَتي فِي المُستَعبِرينَ ، وَارحَم تَضَرُّعي فيمَن تَضَرَّعَ مِنَ المُتَضَرِّعينَ .
سَيِّدي سَيِّدي ، كَم مِن فَقيرٍ قَد أغنَيتَ فَاجعَل فَقري فيما أغنَيتَ ، سَيِّدي سَيِّدِي ، ارحَم دَعوَتي فِي الدّاعينَ ، سَيِّدي وإلهي أسَأتُ وظَلَمتُ وعَمِلتُ سُوءاً وَاعتَرَفتُ بِذَنبي ، وبِئسَ ما عَمِلتُ فَاغفِر لي يا مَولايَ ، أي كَريمُ أي عَزيزُ أي جَميلُ .
فَإِذا فَرَغتَ وَانصَرَفتَ رَفَعتَ يَدَيكَ ثُمَّ حَمِدتَ رَبَّكَ ، ثُمَّ تَقولُ ما تَقَدَّمَ عَلَيهِ ، وسَلَّمتَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله وحَمِدَتَ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى ، وَالحَمدُللّهِِ رَبِّ العالَمينَ . ^۲