نقد و تحلیل گزارش انتساب شراب‌خواری به حضرت عیسی(ع) در انجیل متّی با تأکید بر قرآن، روایات اسلامی و منابع مسیحی
سال
1405 / شماره پیاپی
4 /
صفحه
90-103
چکیده :
هدف از این پژوهش امکان‌سنجی شراب‌خواری پیامبر الهی عیسی در انجیل متّی و سایر منابع کتاب مقدس بوده است. این موضوع به‌عنوان یک تعارض با آموزه‌های قرآن کریم مدنظر بوده است. سؤال اصلی تحقیق که با روش کتابخانه‌ای و با رویکرد تحلیلی سامان یافته، چنین است: بر اساس انجیل متّی و سایر قرائن درون‌دینی مسیحی، امکان نسبت شرب خمر به عیسی وجود داشته است؟ چگونه می‌توان با قرائنی خارج از عهدین این موضوع را نقد نمود؟ و منابع اسلامی نیز به این انتساب چه واکنشی نشان داده‌اند؟ به همین منظور افزون بر جست‌وجو در عهدین، با تأکید بر انجیل متّی به‌عنوان یکی از اناجیل هم‌نوا (نظیر) به منابع اسلامی شامل آیات، تفاسیر روایی و احادیث نیز نگریسته شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که تعارضی میان قرآن و انجیل متّی به‌صورت مبنایی در مورد شرب خمر وجود نداشته است و می‌توان این تعارض را بدوی و ظاهری دانست؛ یعنی در اناجیل هم‌نوا شاهد وحدت‌نظر با قرآن هستیم؛ اما در رسائل پولس آزادی در نوشیدنی‌ها تجویز شده است، احادیث اسلامی نیز موید این مساله بود به نحوی که شرب خمر در تمام ادیان الهی مورد نکوهش بوده است و جوازی شرعی براین مسئله هیچ‌گاه وجود نداشته است.
کلیدواژه‌های مقاله :شراب‌خواری، انجیل متّی، قرآن، تفاسیر روایی، گفت‌وگوی ادیان
