امام صادق علیه السلام
سَيَأتي زَمانٌ تَكونُ بَلدَةُ قُمَّ و أهلُها حُجَّةً عَلَى الخَلائِقِ و ذلِكَ في زَمانِ غَيبَةِ قائِمِنا إلى ظُهُورِهِ ؛
روزگارى خواهد آمد كه شهر قم و مردمان آن حجّت بر ديگر مردمان باشند؛ آن روزگار در زمان غيبت قائم ما است تا آن گاه كه ظهور كند .
بحار الأنوار ، ج ۶۰ ، ص ۲۱۳
آیا اهل بیت(ع) با بدعت دگرگونی در جهر بسمله در نماز، مقابله کرده اند؟
سنّت جهر به «بسمله» در نماز، چگونه دگرگون شد؟
در نماز جهر به «بَسمَله» در سنّت نبوى(ص) چگونه بوده است؟
در نماز سنّت جهر به «بَسمَله» ، در عمل صحابه چگونه بوده است؟