5 جمادي الاول

۵ جمادي الاول
ولادت با سعادت عقيله‏‌ي بني هاشم حضرت زينب(س) دختر امام علي(ع)(۵ ق)
شرح مناسبت:
روز پرستار و بهورز
زينب در لغت به معناي درخت نيكو منظر آمده و گاهي به معناي زينت پدر مي‏باشد. حضرت علي(ع) دو يا سه دختر به نام زينب داشته و دختر بزرگ آن حضرت، زينب كبري است و اوست كه در واقعه‏ي عاشوراي سال ۶۱ هجري به همراه امام حسين(ع) بوده است. حضرت زينب(س) از زنان فاضله، عالمه و شجاع تاريخ است و فضايل آن بانو و جلالت شأنش بسيار والاست. آن حضرت، همسر پسرعمويش عبداللَّه بن جعفر بن ابي‏طالب بود و پنج فرزند داشت. حضرت زينب به هنگام عزيمت امام حسين(ع) به عراق، برادر را همراهي كرد و در واقعه‏ي كربلا دو پسرِ آن بانو به نام‏هاي محمد و عَون به شهادت رسيدند. ايشان از سوي حضرت امام حسين(ع) سرپرستي اهل‏بيتِ آن حضرت و حفظ و نگهداريِ مقام ولايت كبري، امام سجاد(ع)، را در هنگام بيماري برعهده داشت. شيرزن كربلا با روحيه‏اي قوي و شهامت زايد الوصف خود توانست آن امانت بزرگ را در آن شرايط سخت و سنگين اسارت به درستي و شايستگي به منزل رساند. خطبه‏هاي مردانه و رسواكننده‏ي حضرت زينب(س) در مجلسِ ستم عُبيداللَّه بن زياد در كوفه و يزيد بن معاويه در شام كه كاخ ظلم و جورِ فرعون زمان را به لرزه در آورد، شهره‏ي تاريخ است.
منبع : برنامه روزشمار تاريخ ازمركز پژوهشهاي صدا و سيما
آیات و روایات متناسب :
روز پرستار
پيامبرصلي الله عليه وآله :
مَن قامَ عَلي مَريضٍ يَوماً و لَيلَةً بَعَثَهُ اللَّهُ مَعَ ابراهيمَ الخَليلِ
هر كس يك شبانه روز از بيماري پرستاري كند ، خداوند او را با ابراهيم خليل محشور مي‏كند
ثواب الأعمال ، ص ۳۴۱ .
پيامبرصلي الله عليه وآله :
مَن أطعَمَ مَريضاً شَهوَتَهُ أَطعَمَهُ اللَّهُ من ثِمارِ الجَنَّةِ
هر كس غذاي بيمار را به او بخوراند ، خداوند از ميوه‏هاي بهشتي به او بخوراند
الدعوات ، ص ۲۳۰ .
امام صادق‏ عليه السلام :
يَكِرُّ مَعَ القائِمِ عليه السلام ثَلاثَ عَشرَةَ امرَأةً . . . . يُداوِينَ الجَرحي ويَقُمنَ المَرضي
سيزده زن در ركاب امام مهدي‏ عليه السلام حضور خواهند داشت . . . زخميان را درمان و از بيماران پرستاري مي‏كنند
دلائل الإمامه ، ص ۴۸۴ .
سماعة :
إنَّ رَسولَ اللَّهِ‏ صلي الله عليه وآله خَرَجَ بِالنِّساءِ فِي الحَربِ حَتّي يُداوينَ الجَرحي
پيامبر خداصلي الله عليه وآله زنان را با خود به جنگ برد تا مجروحان را مداوا كنند
بحار الأنوار ، ج ۱۹ ، ص ۱۸۴ .