امام صادق علیه السلام
ـ في قولِهِ تَعالى : «كانُوا لا يَتَناهَونَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ... » ـ: أما إنَّهُم لَم يَكونوا يَدخُلونَ مَداخِلَهُم، و لا يَجلِسونَ مَجالِسَهُم، و لكِنْ كانوا إذا لَقُوهُم ضَحِكوا في وُجوهِهِم و أنِسوا بِهِم.
ـ درباره آيه «و از كار زشتى كه آن را مرتكب مى‌شدند يكديگر را باز نمى‌داشتند... » ـ فرمود: آنها اعمال گنهكاران را انجام نمى‌دادند و در مجالس و محافل آنها نمى‌نشستند، اما وقتى با آنها روبه رو مى‌شدند به صورتشان مى‌خنديدند و با ايشان گرم مى‌گرفتند.
تفسير العيّاشيّ : ج۱ ص۳۳۵ ح۱۶۱
باب ذم الدنیا والزهد فیها ج 2 ص 129
بَابُ الْحُبِّ فِي اللّهِ وَالْبُغْضِ فِي اللّهِ ، الكافي۳ ص ۳۲۲
بَابُ التَّوَاضُعِ ، كافي۳ ص ۳۱۷
ادامه بَابُ الرِّفْقِ ،و بَابُ التَّوَاضُعِ،الكافي (ط - الإسلامية)، ج2، ص: 121
بَابُ الرِّفْقِ ، الكافي۳ ص ۳۰۶
بَابُ الْمُدَارَاةِ ، كافي (ط - دار الحديث) ؛ ج3 ؛ ص302
بَابُ الْحِلْمِ، الکافی ج3 ص 297
بَابُ كَظْمِ الْغَيْظِ ، الكافي۳ ص ۲۸۲
بَابُ الْعَفْوِ ، الكافي۳ ص ۲۷۷
2307 