امام علی علیه السلام
لا يُقيمُ أمرَ اللّهِ سُبحانَهُ إلّا مَن لا يُصانِعُ و لا يُضارِعُ و لا يَتَّبِعُ المَطامِعَ.
فرمانهاى خداوندِ سبحان را بر پا ندارد، جز كسى كه سازش نمىكند و خود را خوار نمىسازد و از طمعها پيروى نمىكند.
نهج البلاغة : الحكمة 110
مأمون با زيركى خويش مىخواست جايگاه رفيع امامت شيعه را لكّهدار كند. او گمان مىكرد كه قداست امام رضا عليه السلام ، مرهون زندگى زاهدانه ايشان در مدينه است
