(الذريعه ج 4 ص 361) اين كتاب در پاسخ به كلام فخر رازى است كه ملك را از مطلق بشر، برتر دانسته است.
10. اشعار، محقّق تهرانى در مواضع مختلف موسوعه الذريعه، (از جمله ج 9 ص 1041، 1065 و 1074؛ ج 16 ص 28؛ ج 17 ص 88 و 130) از اشعار او ياد كرده است.
تاريخ وفات او را در كتاب فارسنامه ناصرى (ج 2 ص 235) سال 1127 و در كتاب تذكره نصرآبادى (ص 173)، سال 1115 دانستهاند كه با توجّه به كلام حزين لاهيجى، سال 1127 صحيحتر مىنمايد. براى تفصيل در مورد زندگى و آثار او بنگريد به:
آثار العجم، فرصت حسينى شيرازى، ص 83؛ آرام نامه، به كوشش مهدى محقّق، ص 112 ـ 153؛ فارسنامه ناصرى، حسن حسينى فسايى، ص 1392 ـ 1393؛ فوائد الرضويّه، شيخ عبّاس قمى، ص 643؛ نجوم السماء، محمّدعلى كشميرى، ص 216 ـ 221. تذكره نصرآبادى، محمّدطاهر نصر آبادى، ص 174 ـ 175؛ طبقات اعلام الشيعه، آقا بزرگ تهرانى، قرن دوازدهم، ص 723 ـ 725؛ الذريعة، آقا بزرگ تهرانى، ج 1 ص 109 و 155؛ ج 5، ص 361؛ ج 7 ص 69 و 104 و 185؛ ج 9 ص 1041 و 1065 و 1074؛ ج 10، ص 257؛ ج 12 ص 73 و 95؛ ج 13 ص 341؛ ج 16 ص 28؛ ج 17 ص 88 و 101 و 130؛ ج 18 ص 324؛ ج 19 ص 357؛ ج 20 ص 297؛ تذكرة المعاصرين حزين لاهيجى، ص 101 ـ 111 و تعليقات معصوم سالك بر آن: ص 242 ـ 244.
آنچه در پى مىآيد، گزيدهاى از قصيده غديريه ملّامسيحاست. سيّد احمد عطّار در كتاب مجموع الرائق، 91 بيت؛ كشميرى در نجوم السماء 89 بيت، حسينى فسايى در فارسنامه ناصرى 19 بيت و علّامه امينى در جلد يازدهم الغدير، 46 بيت از آن را آوردهاند. در اينجا، گزيدهاى از نقل علّامه امينى باترجمه فارسى و توضيح برخى از اشارات وتلميحات و مستندات آن آمده كه اميد است مقبول طبع صاحبان طبع افتد.