وظيفهاش صرفاً بيان حلال و حرام و تفسير قرآن و بيان اعتقادات است. تأكيدى كه قبلاً بر نقش سياسى امام مىشد، اكنون بر نقش مذهبى و علمى وى صورت مىگرفت.
اين نكته كه شيعيان مىدانستند نقش امام بيان معارف دين است، حرف درستى است؛ امّا اينكه تشكيل حكومت عدل جزء وظايف امام نيست، حرف صحيحى نيست. روايات نشان مىدهد كه ائمّه نسبت به حكومت كاملاً موضع داشتند و صريحاً حكومت خلفا را نامشروع برمىشمردند و آن را يكى از شئون امامت مىدانستند. براى مثال، وقتى فردى به امام باقر مراجعه مىكند و مىگويد حكومت خواسته است كه من عريف قوم خود شوم، چون فرد شناخته شدهاى در شهر خودم هستم، امام به او مىفرمايند كه قبول نكن؛ چون آنها از تو انتظارات خلاف شرع خواهند داشت و اين حكومت غير مشروع است. ۱ فرد ديگرى مىگويد من نذر كردهام كه جهاد بروم، الآن چه كار كنم؟ حضرت به او مىگويند: با اينها جهاد نرو، امّا چون حفظ مرزهاى اسلامى واجب است، برو و مرزبانى كن. در بحار ج 42، صفحه 44، وقتى درباره ازدواج اميرالمؤمنين عليه السلام با خوله حنفيّه سؤال مىشود، امام باقر عليه السلام صريحاً مىفرمايند كه اميرالمؤمنين عليه السلام حكومت خلفا را مشروع نمىدانست و اميرالمؤمنين از برادر خوله حنفيّه اجازه گرفتند و به عنوان اسير با او رفتار نكردند. اينگونه سؤالات نشان مىدهد كه حكومت از نظر شيعيان، مشروع نبوده است.
مؤلّف در همين راستا ادّعا مىكند كه: «نظريّه عصمت كه اوّلين بار توسط هشامبن حكم پيشنهاد شد و مساهمت و مدد شايانى به پذيرفته شدن نظر فوق نمود.» (ص 39) اوّلاً مؤلّف مشخص نكرده كه بر اساس چه مدركى، هشام اوّلين فردى بوده كه چنين نظريّهاى داده است. آيا منظور اين است كه عصمت در زمان ائمّه قبلى مطرح نبوده است و شيعيان به عصمت معتقد نبودند؟ شايد منظور
1.رجال كشّى - عقبةبن البشير الاسدى - ص ۲۰۴