إلى يوم القيامة بنا استنقذهم اللَّه من ضلالة الشرك، و بنا يستنقذهم اللَّه من ضلالة الفتنة، و بنا يصبحون إخوانا بعد الضلالة. در اين روايت، هدايت وقتى معنا خواهد داشت كه خود امام دچار خطا نشود. يا در روايت زير كه امام رضا عليه السلام آن را بصورت روايت از پيامبر نقل مىكنند: 1حدّثني سيّدي عليّبن موسى الرضا عليه السلام عن آبائه عن عليّ عليه السلام عن النبيّ صلى اللَّه عليه و آله أنّه قال: من سرّه أن ينظر إلى القضيب الياقوت الأحمر الذي غرسه اللَّه عزّوجلّ بيده ويكون متمسّكا به فليتولّ عليّاً و الأئمّة من ولده، فإنّهم خيرة اللَّه عزّوجلّ وصفوته وهم المعصومون من كل ذنب و خطيئة. كه در اينجا صريحاً اشاره به عصمت مىكنند. و يا در ج 25، ص 193 به نقل از امام سجّاد عليه السلام: قال: الامام منّا لا يكون إلّا معصوماً، وليست العصمة في ظاهر الخلقة فيعرف بها، فلذلك لا يكون إلّا منصوصاً. در اينجا، امام مىفرمايند عصمت چيزى نيست كه بتوان از ظاهر و چهره فرد تشخيص داد، بلكه بجز نص، چيز ديگرى نمىتواند معرّف معصوم باشد. منظور از آوردن اين روايات، اين است كه نشان دهيم بحث عصمت كاملاً سابقه داشته و حرف نو و جديدى نبوده كه توسط هشامبن حكم ابداع شود.
حتّى برخى از اصحاب ائمّه قائل به اجماع در اصل عصمت شدهاند؛ چنان كه حسينبن سعيد اهوازى از معاصرين امام حسن عسكرى عليه السلام و از مشايخ كلينى، مىگويد هيچ خلافى بين علماى ما نيست كه ائمّه معصوم هستند. لا خلاف بين علمائنا في أنّهم عليهم السلام معصومون من كلّ قبيح مطلقاً. 2 اگر حدّاقل عدّهاى از اصحاب متقدّم قائل به عصمت نبودند، او نمىتوانست با اين قاطعيّت ادّعاى اجماع كند. حتّى حديث ثقلين از احاديثى است كه از آن براى اثبات عصمت استفاده شده است. برخى علماى اهل سنّت به استناد اين حديث، امّت را معصوم مىدانند به اين معنا كه تا زمانى كه امّت به ثقلين تمسّك نمايد، از انحراف و ضلالت مصون خواهد بود. مثلاً سيوطى در يكى از آثارش، در مقدّمه
1.بحار الانوار - العلامة المجلسى - ج ۲۵ - ص ۱۹۳
2.كتاب الزهد، ص ۷۴