چنين مىگويد: «در قرن اول هركس به عثمان بد مىگفته و از طلحه، زبير و معاويه تبرى مىجسته است به او شيعه غالى گفته مىشد. در زمان ما (قرن هفتم) قائل به كفر معاويه، طلحه، زبير و تبرى از شيخين، شيعه غالى گفته مىشود.» (ميزان الاعتدال ذهبى ج 1، ص 5) اصطلاح شيعه غالى متعلق به اهل سنت است و در اصطلاح شيعه، غلو و غالى از تشيع جداست. بنابراين در تراجم اهل سنت به هركس شيعه غالى گفته مىشده يعنى آن فرد قائل به وصايت اميرالمومنين عليه السلام بوده است، نه اينكه لزوماً آن فرد قائل به الوهيت ايشان و يا عروج ايشان به آسمان، بوده است.
در شيعه جريانهاى مختلفى بنام غلات شناخته مىشدند، كه شيعه آنها را خارج از مذهب مىداند، يعنى در اصطلاح شيعه ما شيعه غالى نداريم. ابوحاتم رازى كه خود شيعه اسماعيلى است، در كتاب الزينه مىگويد: نخستين كسى كه قول به غلو را مطرح كرد عبداللَّهبن سبا بود كه قائل به غيبت و الوهيت اميرالمؤمنين عليه السلام شده است. در شيعه غلو با الوهيّت ائمه شناخته مىشود و يا قول به اينكه خدا در جسم آنان حلول كرده است. شيخ صدوق در كتاب اعتقادات خود غلو را به معناى اعتقاد به نمردن ائمه، خلود، حلول و تناسخ آنها مىداند. اهل غلو به همين بهانه تشريع و يا اباحهگرى مىكردند، مثلاً بعضى از احكام را نسخ و يا بعضى را تغيير مىدادند. وجه مشترك آنها اعتقاد به الوهيت ائمه و گاهى نبوت يكى از افراد خودشان بوده است. تأكيد ائمه بر جداسازى غلات از شيعه هم به اين دليل بوده است.
سند ديگرى كه نويسنده از آن استفاده كرده است، استناد به شعرى از اسماعيل حميرى است، كه شاعر معروفى در زمان امام صادق عليه السلام بوده است. (پاورقى 2 صفحه 60 كتاب) او ابتدا قائل به امامت محمّدبن حنفيه بوده و سپس به بركت امام صادق عليه السلام شيعه شده است. شرح حال او در كتاب كمالالدين صدوق آمده است. در شعرى كه او به مناسبت شيعه شدنش سروده چنين مىگويد: «كنت اقول بالغلو و اعتقد غيبه محمدبن حنفيه ...». نويسنده از اين تعبير استفاده كرده است كه غلو همان