درباره آنها صحبت خواهيم كرد.
معنايى كه مؤلّف از تفويض ارائه كرده اين است كه خداوند كليه امور خلق، رزق، موت و حيات را به ائمه واگذار كرده و هر چه در جهان روى مىدهد به اراده آنهاست. ضمن اينكه آنها مىتوانند حكمى را نسخ، حلال را حرام و حرام را حلال نمايند. آنها به همه چيز آگاهى دارند، به زبان همه انسانها صحبت مىكنند و زبان حيوانات را نيز مىدانند.
در اينجا تعريفى كه مؤلّف از تفويض ارائه داده، بخشى از آن درست و بخش ديگرى را با مسائل ديگرى خلط كرده است. براى اينكه بدانيم مفوضه چه كسانى بودند و تعريف آنها از تفويض چه بود و چرا ائمه با آن مخالف بودند بايد به منابع اعتقادى شيعه مراجعه كرد. شيخ مفيد در كتاب تصحيح الاعتقاد خود مفوضه را معرفى كرده و اعتقادات آنها را بيان كرده است: «منظور از مفوضه كسانى بودند كه به غلات از جهت عقيده و بخصوص اباحه گرى نزديك بودهاند، امّا فرق آنها با غلات در اين بود كه آنها ائمه را مخلوق قلمداد مىكردند وليكن خداوند خلقت و رزق ساير موجودات و كليه امور را به آنها تفويض كرده است.» (تصحيح الاعتقاد مفيد ص 133 تا 135).
علامه مجلسى نيز در جلد 25 بحار الانوار چند معنا براى تفويض ذكر مىكند و مىگويد: «اگر معناى تفويض اين باشد كه خدا آنها را خلق كرده و سپس كليه امور را به آنها واگذار كرده اين كفر صريح و مخالف عقل و نقل است... اما اگر معناى تفويض در امور دين و احكام باشد، دو معنا مىتوان براى آن قائل شد، اوّل اينكه آنها به راى و گمان خود هرچه را مىخواستند حرام و حلال مىكردند، اين هم مخالف عقل و نقل است چنانكه نقل شده است گاهى پيامبر براى جواب دادن به سوال سائلى چند روز در انتظار وحى منتظر مىماند تا جواب او را بدهد. اما اينكه در برخى از احكام و حدود مثل تعداد ركعات نماز و نوافل، روزه، نحوه تقسيم ارث