و از اين قبيل خداوند تعيين آن را به نبى واگذار كند و حكم او را امضاء نمايد، قابل پذيرش است و به اين معنا گفته شده خداوند امر دين را به پيامبرش واگذار كرده و آيه ما آتاكم الرسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا به اين مطلب اشاره دارد. معناى ديگرى كه براى تفويض آمده اين است كه امر هدايت و تربيت خلق به دست آنهاست و مردم بايد براى دانستن حكم الهى به آنها رجوع كنند و چنانكه فرمودهاند نحن محللون لحلاله و محرمون لحرامه. اين معنا نيز مطابق عقل و نقل مىباشد.»
بنابراين اگر در رواياتى آمده است كه امر دين به ائمه تفويض شده به معناى واگذارى هدايت مردم به آنهاست و نه به معناى اينكه آنها هر حكمى را كه بخواهند نسخ كنند و يا حلال و حرام را به دلخواه خود تغيير دهند. بنابراين با توجه به تعاريف فوق تعريفى كه مؤلّف از تفويض ارائه كرده است، مخدوش است. چنانكه در بحث غلو اشاره شد، داشتن توانايىها و علم خارقالعاده لزوما به معناى صفات فوق بشرى و غلو و تفويض نيست، بلكه دليل اصلى انحراف و طرد غلات و مفوضه اين بود كه آنها به ائمه الوهيت و يا صفات ربوبى نسبت مىدادند و يا كمالات آنها را مستقل از خداوند مىدانستند و اكثر آنان قائل به اباحهگرى و عدم پايبندى به احكام و عبادات بودند و به همين دلايل، ائمه آنها را لعن مىكردند.
مؤلّف پس از بيان تعريف معناى غلو و تفويض به معرفى پيشوايان مفوضه مىپردازد. اوّلين كسى را كه وى به عنوان رهبر مفوضه معرفى مىكند مفضلبن عمر مىباشد. او مفضلبن عمر را از هواداران ابوالخطاب از غلات معروف معرفى مىكند و نخستين كسى كه به داشتن چنين عقايدى توصيف شده است. (ص 69 كتاب)
درباره مفضل هم مدح و هم ذم آمده است. نجاشى و ابن الغضائرى او را متهم به غلو مىدانستهاند و گفتهاند كه غلات در كتابهاى او بسيار دست بردهاند. اما شيخ مفيد و شيخ طوسى او را ثقه و از اصحاب خاص امام صادق عليه السلام مىدانند. شيخ