رجال داشته كه البته كتاب او در دست نيست. منقولاتى از او در كتاب كشى نقل شده كه البته در كتب ديگر نيامده از جمله اين مطلب: فسألته هل يتهم بالغلو؟ فقال: أما الغلو: فلا لم يتهم، ولكن كان مخلطا. (اختيار معرفة الرجال - الشيخ الطوسى - ج 1 - ص 404 و 405) خود كشّى در جاى ديگرى مىگويد كه ابوبصير از اصحاب اجماع بوده است. ضمن اينكه در كتب رجال، از دو نفر به نام ابوبصير نام برده شده: ابوبصير مرادى و ابوبصير اسدى، و اختلاف است كه اين روايات درباره كدام يك از آنهاست. آنقدر اين اختلاف مهم است كه علماى رجال چندين رساله درباره همين موضوع تأليف كردهاند. ظاهراً اين نقل قول كشّى درباره ابوبصير مرادى است. نجاشى درباه ابوبصير اسدى مىگويد: ثقه وجيه. به هر حال هدف اين بود كه نشان دهيم نمىتوان درباره تمامى افرادى كه مؤلّف در پاورقىهاى كتاب از آنها نام برده است براحتى قضاوت كرد. حداكثر چيزى كه مىتوان گفت اين است كه درباره آنها اختلاف است.
مؤلّف بعد از معرفى جريان غلو به معرفى جريان معتدلى از اصحاب ائمه مىپردازد كه صرفا ائمه را علماى ابرار مىدانستند. مهمترين شخصيتهاى اين جريان را عبداللَّهبن ابىيعفور و ابانبن تغلب معرفى مىكند (ص 74 كتاب). در قسمتهاى قبل ما به روايتى كه اختلاف ابن ابىيعفور و معلىبن خنيس درباره مقامات ائمه بود، پرداختيم و نشان داديم كه برداشتى كه مؤلّف از آن روايت دارند صحيح نيست. آقاى مدرسى در جايى يكى از شاخصههاى تفويض را تشريع احكام مىدانند و اينكه ائمه هرچه را خواستند مىتوانند حلال و يا حرام نمايند. در حالى كه در كتاب كشى روايتى از عبداللَّهبن ابىيعفور آمده است كه كاملاً با تعريف ايشان از تفويض و معرفى ايشان از عقائد ابن ابىيعفور تناقض دارد. عن عبداللَّهبن أبىيعفور، قال: قلت لأبى عبداللَّه عليه السلام: واللَّه لو فلقت رمانة بنصفين، فقلت هذا حرام و هذا حلال، لشهدت أن الذى قلت حلال حلال، و ان الذى قلت حرام حرام، فقال: رحمك اللَّه. (اختيار معرفة الرجال - الشيخ الطوسى - ج 2 - ص 518 - 519) در اينجا ابن ابىيعفور كه