عدن غرسها ربى بيده، فليتول على بن أبى طالب وليتول وليه وليعاد عدوه وليسلّم الأوصياء من بعده، فإنهم عترتى من لحمى ودمى، أعطاهم اللَّه فهمى و علمى. إلى اللَّه أشكو من أمتى المنكرين لفضلهم والقاطعين صلتى ...» (بصائر الدرجات ص 70).
يكى ديگر از شواهدى كه مؤلّف نقل كرده درباره فضل بن شاذان نيشابورى است. مؤلف در صفحه 89 كتاب، ادعا مىكند كه فضل، امام را انسانى عادى مىدانسته كه به احكام آگاهى داشته و تفسير صحيح قرآن نزد اوست. احاديث صحيحهاى از امام حسن عسكرى عليه السلام در مدح وى وارد شده كه نشان از جليل القدر بودن او دارد. شاهد مؤلّف روايتى است در كتاب عيون اخبار الارضا عليه السلام، ج 2، صفحه 20 كه فضل بن شاذان از محمد بن اسماعيل از امام رضا عليه السلام نقل كرده كه فرمودهاند: الائمه انهم علماء صادقون مفهمون محدثون. اين روايت اشاره به مفهم و محدث بودن ائمه اشاره دارد. محدث كسى است كه صداى ملائكه را مىشنود و در قرآن هم به آن اشاره شده است. مثلاً حضرت مريم و يا ساره همسر حضرت ابراهيم محدث بودهاند. يعنى صداى ملائكه را مىشنيدند و با آنها گفتگو مىكردهاند. در روايات ائمه از اين حالت به عنوان «نكت» و «نقر» هم تعبير شده است. بنابراين، از اين روايت به هيچ وجه نمىتوان برداشت كرد كه فضلبن شاذان، امام را صرفاً يك دانشمند عادى مىدانسته است.
اشكالى كه در بسيارى از قسمتهاى اين كتاب به مؤلّف وارد است، اين است ايشان هيچ معيار و ملاكى براى پذيرش و ردّ روايات تاريخى مشخص نمىكنند و صرفاً در جهت نتيجهگيرى مطلوب خودشان، رواياتى را كه مىپسندند ملاك قرار مىدهند. گاهى هم از بعضى روايات به گونه ديگرى برداشت و نتيجهگيرى مىكنند كه با مراجعه به متن اصلى، خواننده متوجه مىشود كه برداشت ايشان كاملا اشتباه است. گاهى هم قسمتى را نقل مىكنند و قسمتى از روايت را نقل نكردهاند كه معناى آن كاملا تغيير مىكند. شرح ساير مواردى كه ايشان درباره جريان تفويض نقل مىكنند، به گفتارهاى ديگر موكول مىشود.