3-3) نظام كلامى اصطفا
ادّعاى نبوّت ادّعاى ارتباط با ماوراست.
اصولاً ادّعاى پيامبران ادّعايى خلاف عادت و به اصطلاح، ادّعايى ماورايى است. اوّلين ادّعاى پيامبران، خود بزرگترين ادّعاى ماورايى است. آنان مدّعىاند كه با خدا ارتباط ويژه دارند و پيامها و اوامر و نواهى او را دريافت مىكنند. اين بزرگترين ادّعاى ماورايى است. اينكه كسى ادّعاى دانستن نمونههايى از اخبار غيبى را داشته باشد يا بگويد داراى قدرتى فراتر از ديگران است، بسيار پايينتر و خردتر از آن است كه مدّعى شود با خدا ارتباط ويژه دارد و به واسطه فرشته يا حتّى بىواسطه، از خدا براى مردم پيام نقل مىكند.
اعجاز نيز امرى ماورايى است.
داشتن معجزات نيز امرى ماورايى است. واژه معجزه و آيه و بيّنه به امرى گفته مىشود كه نبى ارائه مىدهد و ابناى بشر با مشاهده آن به الاهى بودن نبى اذعان مىكنند و آن را از دسترس خود و مردم عادى دور مىبينند. ۱ ساحران مصر كه عمرى را در آموزش و بهكارگيرى سحر و جادو به كار برده بودند، آن قدر در كار خود استاد بودند كه حتّى موساى پيامبر عليه السلام در مواجهه با آنان از چوبها و ريسمانهاى سحر شده ترسيد. ۲ البتّه نگرانى حضرت موسى عليه السلام اين بود كه مردم نتوانند بين اين ريسمانهاى سحر شده و معجزات الاهى، تفاوت قائل شوند و لذا از ايمان خوددارى كنند. ۳ در عين حال، چون اين ساحران معجزات حضرت موسى را ديدند، جملگى اعتراف كردند كه اين امر جز به خواست و اراده پروردگار ممكن نيست و با آموختههاى آنان - كه علمى بشرى و قابل دسترس است - تفاوت دارد. حضرت عيسى مردگان را زنده مىكرد، بيماران را شفا مىداد و از ذخاير خانهها خبر مىداد. ۴ حضرت صالح براى اطمينانبخشى نبوّتش شترى را از دل كوه بيرون آورد. ۵
1.محمّدى رىشهرى، ج ۳، ص ۴۹۲
2.طه (۲۰) / ۶۰
3.سيّد رضى، خطبه ۴، ص ۵۱
4.مائده (۵) / ۱۱۰
5.اعراف (۷) / ۷۳ ؛ هود (۱۱) / ۶۴