مىگردد، به ناچار، ماورايى بودن آنان را پذيرفته است و آن كس كه ايمان نمىآورد، نمىتواند ادّعاى پيامبران و توانايىهاى ويژه آنان را امرى عادى و فراگير بداند.
معجزات و كرامات انبيا
خداوند در موارد فراوانى، در عرصههايى فراتر از حدّ نبوّت و لزومِ اعجاز، امورى را به انبيا داده يا به دست آنان جارى كرده است كه جاى بسى تأمّل دارد. نياز به معجزه صرفاً در حدّى است كه مردم به الاهى بودن پيامبر الاهى اطمينان كنند. لذا لزومى ندارد كه يك پيامبر پس از ارائه معجزه و اتمام حجّت، معجزه را تكرار كند يا بر تعداد معجزات خويش بيفزايد. امّا در عملكرد برخى از انبيا مىبينيم كه آنان حتّى پس از اتمام حجّت، معجزات فراوان و مكرر عرضه كردهاند.
پاسداشت خداوند از انبيا و در مواردى مؤمنان نيز ويژه است. خداوند آتش را براى حضرت ابراهيم سرد و بىآسيب مىگرداند ۱ بنىاسرائيل را در كشتن حضرت عيسى، به اشتباه مىافكند و او را به سوى خويش بالا مىبرد ۲ و از وى به نحو ويژهاى حمايت مىكند. سنخ اين تكريمها نيز در موارد فراوانى، لازمه قطعى نبوّت آنان نبوده و تنها به لطف و فضل خدا باز مىگردد. در اينجا مناسب است كه افزون بر دو مورد فوق، به موارد فراوانى از آموزههاى قرآنى در اين خصوص توجّه كنيم:
حضرت موسى عليه السلام
موساى كليم به نُه آيه مزين مىگردد و در طول دوره نبوّت خويش، فراوان، به بنىاسرائيل كرامات و خوارق عادات ارائه مىدهد. روشن است كه براى اثبات نبوّت او يك معجزه كافى بود؛ امّا خداوند از همان ابتدا به او نُه معجزه عطا مىكند. ۳ اگر قرار باشد كه پيامبران فقط و فقط بشرى مانند ما باشند و خداوند به جز حقيقت نبوّت هيچ امر ماورايى ديگرى را به آنان عطا نكند، چرا براى حضرت موسى يكى از بالاترين انواع وحى را مقدّر مىكند و با او سخن
1.انبياء (۲۱) / ۶۹
2.نساء (۴) / ۱۵۷-۱۵۸
3.اسراء (۱۷) / ۱۰۱ ؛ نمل (۲۷) / ۱۲