در ميان قوم بنى اسرائيل، بعثت پيامبران امرى بىسابقه نبود. قرآن يهود را به واسطه كشتن پيامبران مورد عتاب قرار مىدهد. ۱ خود اين امر از كثرت انبيا در ميان يهود حكايت مىكند. هرگاه خداوند اراده مىكرد، مىتوانست براى آنان پيامبرى بفرستد و با معجزه حجّت او را تمام كند؛ امّا ولادت بدون پدر، اصولاً از سنخ معجزه اصطلاحى نبوده و نيست؛ چرا كه چنين امرى از سنخ مشاهدات نيست تا مردم ببينند و بر آن گواهى دهند. مثلاً مرده زندهكردن حضرت عيسى و شفاى بيماران به دست او امرى قابل مشاهده است؛ با اين حال خداوند عيسى را بهسان حضرت آدم به كرامتى ناديدنى مفتخر كرد ۲ و از مردم خواست آن را بدون هيچگونه ترديدى باور كنند. ۳ افزون بر اين، اگر حضرت مريم ولادت فرزندى بىپدر را تجربه نمىكرد، چه بسا لازم نبود از قوم فاصله گيرد و زير نخلى خشك فرزند بزايد و لازم نبود كه خداوند در كنارش چشمهاى جارى كند ۴ و از درختى خشك ۵ برايش خرماى تازه فروريزد و نيز نيازى نبود كه طفل شيرخوار در گاهواره سخن گويد. ۶ بلكه به نظر مىرسد سنّت پروردگار، گزينش افرادى خاص و اعطاى كمالاتى ويژه به آنان است. طرفه آنكه به اين مقدار هم بسنده نمىكند و او را همواره مايه بركت قرار مىدهد ۷ و معجزاتى بسيار فراتر از اثبات نبوّت به او عطا مىكند ۸ و در آخر كار نيز امرش را بر مردم مشتبه مىكند. ۹
پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله
رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله نيز به امورى تأييد شده است كه امور عادى بشرى نيست و نمىتوان آن را به حساب عادى نبوّت قرار داد. اگر قرار باشد پيامبران صرفاً پيامرسان به مردم باشند و جز پيامآورى هيچ شأن ويژهاى نداشته باشند، چرا خداوند رسول خاتم را از مسجد الحرام به مسجد الاقصى حركت مىدهد ۱۰
1.بقره (۲) ۹۱ ؛ آل عمران (۳) / ۸۱ ؛ نساء (۴) / ۱۵۵
2.آل عمران (۳) / ۵۹
3.بقره (۲)/ ۲
4.مريم (۱۹) / ۲۲-۲۵
5.قمى، ج ۲، ص ۴۹ ؛ مجلسى، ج ۱۴، ص ۲۰۹، ش ۶
6.آل عمران (۳) / ۴۶ ؛ مريم (۱۹) / ۳۰
7.مريم (۱۹) / ۳۱
8.آل عمران (۳) / ۴۹ ؛ مائده (۵) / ۱۱۰
9.نساء (۴) / ۱۵۷-۱۵۸
10.اسراء (۱۷) / ۱