همواره با اولياى الاهى به تسامح و مهر برخورد مىكرده و آنان هيچ آسيبى نمىديدهاند؛ چرا كه اين امر مسلماً نادرست است. از كشته شدن هابيل ۱ گرفته تا زخمزبانهايى كه به نوح پيامبر عليه السلام زدند ۲ و كشتن يحيى عليه السلام ۳ و آزار يعقوب عليه السلام ۴ همه ابتلا و امتحانهايى بود كه اولياى الاهى متحمّل شدند. دندان رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله را شكستند ۵ و بر سر و رويش شكمبه شتر ريختند. ۶ حضرت زهرا عليها السلام را بدان نحوى كه در تواريخ آمده است، آزار دادند و فرزندش را كشتند ۷ و بر سبط رسول اباعبداللَّه الحسين عليه السلام بزرگترين فاجعه تاريخ را رقم زدند؛ ۸ با تمام اين شدائدى كه ذكر آن رفت، جهان خارج، اشيا و موجودات عالم نيز در مواردى به نحوى مخصوص و كاملاً غير عادى، با اوليا برخورد كردهاند؛ بهطورى كه جا دارد از ويژگيهاى آنان تلقّى گردد.
خدا آدم عليه السلام را در بهشت جا مىدهد و زندگى بىدغدغه برايش فراهم مىآورد ۹ و به فرشتگان خود دستور مىدهد كه سجدهاش كنند. ۱۰ اين نحوه برخورد مانند برخورد با انسانهاى بعدى نيست.
آيات الاهى نشان مىدهد كه كليّه موجودات از آسمان و زمين و آنچه در آنهاست، خدا را تسبيح مىكنند، امّا ما تسبيح آنان را نمىفهميم. ۱۱آنان همواره به تسبيح و تحميد پروردگار خود مشغولاند و در اين راستا نيازى نيست كه خود را با احدى تطبيق دهند. امّا آنچه مهم است، اينكه گروهى از همين موجودات، تسبيح خويش را با حضرت داوود پيامبر عليه السلام هماهنگ مىكردند. قرآن يكى از فضيلتهاى حضرت داوود عليه السلام را بدين گونه گزارش مىكند كه كوهها و پرندگان، تسبيح خويش را با او هماهنگ مىكردند. ۱۲ اين كلام بدين معناست كه جمادات در مواجهه با مخلوقات يكسان عمل
1.مائده (۵) / ۳۱-۲۷
2.هود (۱۱) / ۲۵-۳۸
3.عاملى، ج ۱۱، ص ۳۵۴، ش ۱۴۹۹۹ ؛ طبرى، ج ۱، ص ۵۸۸ ؛ ابنكثير، ج ۲، ص ۵۳
4.سوره يوسف
5.طبرى، ج ۲، ص ۵۱۵
6.اربلى، ج ۱، ص ۸ ؛ مجلسى، ج ۱۶، ص ۱۱۶ ؛ بيهقى، ج ۲، ص ۲۷۹
7.مهدى
8.سيّد ابنطاووس
9.طه (۲۰) / ۱۱۸-۱۱۹ ؛ اعراف (۷) / ۱۹
10.ص (۳۸) / ۷۲ ؛ حجر (۱۵) / ۲۹ ؛ بقره (۲) / ۳۴ ؛ اعراف (۷) / ۱۱ ؛ كهف (۱۸) / ۵۰ ؛ طه (۲۰) / ۱۱۶
11.اسراء (۱۷) / ۱۱
12.انبياء (۲۱) / ۷۹ ؛ ص (۳۸) / ۱۸ ؛ سبأ (۳۴) / ۱۰