نمىكنند و حتّى در مواردى مهمترين عمل خويش يعنى عبادت خدا را به واسطه جايگاه الاهى آن ولىّ خدا با او هماهنگ مىكنند. تكريم اولياى الاهى توسط ديگر مخلوقات، گاه تا بدانجا پيش مىرود كه جسم بىجان پيامبر الاهى سليمان عليه السلام از فساد موجودات مصون مىماند و تنها عصاى اوست كه به نحوى خورده مىشود. ۱
نتيجه
گفتيم كه گروهى پنداشتهاند، انبيا و اوليا صرفاً مانند ديگر ابناى بشرند و از هيچ كمال، كرامت و تكريم خاصّى از سوى خدا برخوردار نيستند. اين گروه در يك تقسيمبندى نه چندان دقيق و بدون آنكه از واژههاى جديد خويش - نظير فرابشر - تعريفى ارائه دهند، انبيا و اوليا را فاقد صفات ويژه دانسته و ادّعاى كمالات ماورايى اوليا را غلو به حساب آوردهاند.
در اين مقاله، ديديم كه اصولاً پذيرش نبوّت مغاير با ادّعاى فوق است. همچنين نشان داديم كه قرآن نيز چنين ادّعايى را قبول ندارد و به فراوانى، از فضل خدا در اعطاى كمالات ماورايى و تكريم خاصّ اولياى الاهى سخن گفته است.
بايد پذيرفت كه عطاياى خدا نسبت به پيامبران و اوليايش كاملاً با ديگر بندگان متفاوت است. نه كمالات اعطايى آنها بهسان ديگر مردمان است؛ نه پاسداشتشان. نه محافظت دينىشان را به مانند ديگر مردمان قرار داده و نه جهان را همواره به برخورد يكسان بين آنان و ديگران فرمان داده است.
آنچه گفتيم ظهور دهها آيه از آيات قرآن بود و البته آيات بسيارِ ديگرى نيز در اين معنا آمده است. بر خلاف ادّعاى آنان كه كمالات ماورايى اوليا را انكار مىكنند، بايد پذيرفت كه سنّت خداوند بهروشنى، بر خلاف ديدگاه آنان است. از اينرو، جاى تعجّب نيست اگر روايات اهل بيت عليهم السلام به فراوانى، اجمال اين مقامات و كرامات الاهى را تفصيل داده باشند؛ چرا كه اين روايات، تفسير آيات قرآن است.