قرآن بودن آنها روا نيست.
مرحوم شيخ بهايى در همينباره، به مفاد آيه (يَا أيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا)۱براى حجّيّت خبر واحد عادل و به مفاد آيه وضو ۲ كه به تفصيل به تفسير آن پرداخته ۳، استناد كرده است و اين نيز شاهدى بر حجّيّت قرآن و در نتيجه، سلامت آن از تحريف در ديدگاه شيخ دارد. ۴
ب) احاديث
دانشمندان به احاديثى گوناگون براى اثبات سلامت قرآن از تحريف، استدلال كردهاند ۵. اين به معناى نياز قرآن به احاديث در اينباره نيست؛ چون در واقع، اعتبار احاديث از قرآن است و صحّت و سقمشان با محكّ قرآن به دست مىآيد؛ ليكن چون نوع اين احاديث در گواهى شان بر سلامت قرآن از تحريف، از سوى خود قرآن تأييد مىشود، براى نيل به دو هدف - اثبات سلامت قرآن از تحريف و ساقط كردن احاديث تحريفنما (در صورتى كه تأويلى درست براى معناى آنها نتوان يافت) - به آنها تمسّك مىشود؛ چون در مقام تعارض احاديث، ناگزير احاديثى كه سندشان ضعيف و دلالتشان مبهم و يا موافق قرآن نباشد، ساقطاند و در آنها روايات تحريفنما مىباشند.
از جمله اين احاديث، «روايات عرض على كتاب اللَّه» اند ۶ كه بر تواتر معنوى آنها تصريح شده است. ۷ اين احاديث كه نيرومندترين ادلّه حديثى بر تحريفناپذيرى قرآناند، در مدلول مطابقىشان، ميزان بودن مطلق قرآن و حاكميّت آن را بر اخبار و آراء و در مدلول التزامىشان سلامت قرآن را از هر نوع تغيير و تحريفى به اثبات مىرسانند؛ چون با وجود تحريف، مقياس قرآن دچار ترديد مىشود و از كار مىافتد و مسلّماً مراد از عرضه بر كتاب
1.حجرات (۴۹) / ۶
2.مائده (۵) / ۶
3.بهايى، مشرق الشمسين، ۴۳
4.همان، ۱۰۶-۱۱۸
5.نك: نجارزادگان، ص ۲۱-۲۲
6.نك: كلينى، ج ۱، ص ۶۹، رقم ۱-۴ ؛ عيّاشى، ج ۱، ص ۸۲-۸۴؛ حرّ عاملى، ج ۲۷، ص ۱۰۹-۱۱۲ ؛ نهجالبلاغة، حكمت ۵۳
7.انصارى، ج ۱، ص ۱۱۰-۱۱۱