نمىتوان پايه و اساس كشف عقايد امامان درباره عقيدهشان دانست؛ حتّى اگر آنان چنين استنادى مىكردند، شواهد بهدست آمده از اسناد به تنهايى، كافى نيست و معنايى كه اماميها به متون استناد مىدهند، بايد علاوه بر آن مورد توجّه قرار گيرد.
2. براى تفسير اين حديثها، آنها را به چند گروه تقسيم مىكنيم. هركدام از اين احاديث داراى بُعد ويژهاى است كه بايد توضيح داده شود. در تمام اين طبقهبنديها، تنها به اوّلين نمونهها - كه در اين فصل مطرح مىشوند - اشاره شده است. در غير اينصورت، اين پانوشت به اندازه يك بخش اصلى طولانى مىشد. حديثهاى ديگر، در هريك از طبقهبنديها ارائه شده و قابل مقايسه با مثالهاى توضيح داده شده مىباشد.
الف) نخستين طبقهبندى شامل حديثهايى است كه آيهاى از قرآن را با ارائه يك معناى ويژه، تفسير مىكنند؛ مانند حديث 7 كه «القربى» را به امامان تفسير مىكند، نه هركسى كه خويشاوند پيامبر است؛ يا حديث 13 كه «امّة» را امامان معنا مىكند. ساير نمونهها عبارتاند از: شمارههاى 15، 22، 23، 28، 44، 57، 68، 69، 70 تا 72، 77 و 81. همچنين اين بخش به متنهايى اختصاص دارد كه نشاندهنده وقايع خاصّاند (شأن النزول، يعنى با اينكه آيه داراى معنايى عمومى است، ارتباطى ويژه با يك واقعه خاص يا فرد ويژه دارد. رجوع شود به حديث 69 و 71). همچنين آياتى كه درباره چند واقعه متفاوت بودند، امّا در حقيقت، يك مطلب را نمايان مىكردند؛ مانند حديث 73.
ب) دومين طبقهبندى شامل مثالهايى از «ذكر المصداق الخفىّ» است كه براى مرجعى دور از ذهن به كار مىرود. براى مثال، در حديث شماره يك مىخوانيم: «چيزى كه توسّط روحالقدس بر قلبت نازل شده است.» اين عبارت هم به كتاب وحى شده و هم به ولايت اميرالمؤمنين به عنوان يك حجّت الاهى برمىگردد. همچنين، حديث 6 هم در اين طبقهبندى قرار مىگيرد كه در آن امام عليه السلام توضيح