مىدهد كه نخستين چيزى كه از كلمه «فرستاده شده» به ذهن مىرسد، قرآن است، امّا ولايت هم مصداق «أنزل إليهم» است. ديگر حديثها كه در اين طبقهبندى جاى مىگيرند، عبارتاند از: 11، 18، 19، 30، 42، 48 تا 53، 55، 56، 78، 84، 85 و 88.
ج) اين طبقهبندى شامل تفاسير حديثهايى مىشود كه ما به عنوان «ذكر اهمّ المصاديق» مىشناسيم و به بهترين مرجع عبارتها توجّه دارند. براى مثال، در حديث 2 عبارت «امانت» توضيح داده شده است. تفاسير متعدّدى در متون، براى اين عبارت عرضه شده است؛ مانند: مسئوليّت پذيرفتن توحيد و مسئوليّت پذيرش نبوّت. امام عبارت را به ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام تفسير مىكند، زيرا پذيرش توحيد آسانتر از پذيرش نبوّت است و پذيرش نبوّت، آسانتر از پذيرش ولايت است. لذا پذيرش ولايت، دشوارترين امر است. بنابراين، مهمترين امانت براى قبول مسئوليّت است كه مردم در دنياى ارواح قبل از خلقت اين جهان، پذيرفتند (= عالم الذّر؛ بنگريد: حديث 4 و ديگر احاديث اين فصل).
در حديث 3، امام واژه ايمان را به ولايت تفسير مىكند؛ زيرا دشوارترين (و لذا مهمترين و لازمترين) جزء اعتقادى است كه عدم قبول آن مىتواند باعث گمراهى مؤمنان شود. ديگر حديثهاى اين طبقهبندى عبارتاند از: 5، 9، 10، 16، 20، 29، 33 تا 36، 39، 40، 66، 77، 82، 83 و 85.
د) حديثهايى كه در اين طبقهبندى قرار مىگيرند، شامل تفاسير گفتههايىاند كه فضايى كلّى دارند و يك مرجع ويژه را شامل مىشوند؛ مانند آنچه در حديث 4 آمده است كه در آن، آيه به «برخى از شما» يعنى مؤمنان و «برخى از شما» يعنى كافران اشاره دارد و امام در توصيف آن، شرايط ايمان به ولايت را مىگنجاند. ۱ اين طبقهبندى شامل تفسير آياتى مىشود كه درباره يك واقعه خاصّ نازل شدهاند و يك مفهوم كلّى از آن استنباط مىشود. اين مفهوم كلّى شامل