چيزى مىشود كه امام آن را آيه كلّى مىداند ۱ و به بتپرستانى اشاره دارد كه از امام درباره هوشمندانه بودن رسالت مىپرسند؛ امّا پاسخى كلّى به پرسشهايى هم هست كه درباره منشأ الاهى برخى از موضوعات كه امام به ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام تفسير مىكند، اشاره دارند.
ه) اين طبقهبندى شامل احاديثى مىشود كه به تأويل قرآن يا به معناى باطنى آن اشاره دارد. تأويل (كه به معناى بازگشت به معناى اصلى است) داراى دو شكل است: نخستين مورد به منشأ زبانشناسى كلمه يا عبارت مربوط مىشود؛ و دومين شكل، به معناى اصلى يا اوّليّه عبارت يا كلمه سر و كار دارد. در اينجا، دومين شكل تأويل منظور نظر ماست. در قرآن نيز آيات به دو بخش محكمات و متشابهات تقسيم مىشود: آيات محكم آياتىاند كه تنها يك تفسير از آنها امكانپذير است؛ در حالى كه متشابهات، آياتىاند كه مضامينشان روشن است (ظاهر)، امّا مىتوان معناى ديگرى (باطن) هم براى آنها ارائه داد. با اين حال، همانطور كه در حديث 1 از فصل 22 كتاب الحجّة (باب أنّ الراسخين في العلم هم الائمّة عليهم السلام) ديديم، پرسشى كه در اينجا مطرح مىشود، به فردى برمىگردد كه دانش ارائه تفسير درست از معانى باطنى به او سپرده شده، يعنى چه كسانى راسخ در علماند. بنابر تعبير امامان، اين توانايى به پيامبر و امامان داده شده است و اين امر با «تنزيل» كه منحصراً از سوى پيامبر گرفته مىشود، متفاوت است. نكته ديگر كه نمونه آن در حديث 91 ارائه شده است، در تفاوت آشكارى كه ميان بخشهاى توضيحى تنزيل و تأويل وجود دارد، قابل مشاهده است. تنزيل طبقهبندى گستردهترى نسبت به قرآن است و به قرآن و بخشهاى توضيحى ديگرى اشاره دارد كه توسّط جبرئيل بر پيامبر نازل شده است. امّا تأويل به توضيحاتى گفته مىشود كه توسّط آنچه از دانش نشئت مىگيرد، ارائه مىشود كه البتّه در سراسر تنزيل رخ نمىدهد. در پايان همان حديث، تصريح مىشود كه عبارت توضيحى «او اميرالمؤمنين را در نظر داشت» جزء تنزيل است.