سخنگو (متكلّم) از عبارت «منظور او اين بود» استفاده كرده و نه «منظور من اين بود». پس نتيجه مىگيريم كه اين بخش، بخشى از قرآن نبوده است. بنابراين، در اينجا اشاره آشكارى به بخشهاى توضيحىاى كه از طريق جبرئيل نازل شده، وجود دارد؛ لذا اين بخش، بخشى از تنزيل مىباشد و نه بخشى از قرآن. در حديث 14 اين فصل، موضوع را بيشتر مورد بررسى قرار دادهايم. آنها كه «رسوخ در علم ندارند»، از ماهيّت چندگانهاى برخوردارند كه [ در اين صورت] معنايى را مىرسانند كه مناسب هدفشان باشد و آنها را به هدفشان نزديكتر كند. براى فهميدن معناى صحيح باطنى آيات، بايد بعد از پيامبر به امامان متوسّل شد، زيرا آنان آگاه به معناى اصلى آنها هستند و قادرند كه بيان كنند كلمه يا عبارت به چه معنايى برمىگردد.
همان حديث، تفاوت بين آيات محكم و متشابه قرآن و همينطور هدايت قابل اعتماد و غيرقابل اعتماد را بيان مىكند. هدايت قابل اعتماد، توسّط كسانى است كه خود مرتكب خطا نمىشوند (معصومين) و توسّط كسانى كه در هدايت خطا نمىكنند و مانند اُم يا اصل كتاب و آيات محكماند؛ در حالى كه ادّعاى ديگران درباره هدايتگرى، غيرقابل اعتماد است؛ مانند آيات متشابه، آنگاه كه تأويلشان توسّط كسانى ارائه شود كه راسخ در علم نيستند.
با اين همه، بايد توجّه داشت كه همانگونه كه آيات متشابه نيازمند تأويلاند، براى آيات غيرمتشابه هم مىتوان تأويل داشت. در حديث 31، آيهاى از سوره بقره تفسير شده است كه همان آيه در سوره مائده نيز آمده (5:70)، و از آن برمىآيد كه در رابطه با بنىاسرائيل (آن آيات) وحى شده است. امام براساس «رسوخ در علم»، براى آن تأويلى ارائه مىكند كه محتواى مشابه آيات، قابل اطلاق بر محمّد صلى اللَّه عليه و آله و على به عنوان مولى، و پيامدهاى آن در ميان مسلمانان باشد.
از اين (تأويل) مىتوان دريافت كه معناى باطن اين آيه، آن است كه همانگونه كه بنىاسرائيل هر آنچه را خوش نمىداشتند از جانب پيامبرانشان نمىپذيرفتند،