نظر نمىرسد. در خطبه ابتداى كتاب چنين مطلبى يافت نشد، هرچند طريقه ملّا فتح اللَّه در تفسير چنين است و فراوان به روايات عامّه در اثبات نظريّات خود استناد مىنمايد.
در بين راويان عامّه، بيشترين روايت منقول در اين تفسير، از آنِ ابوهريره است. يادآور مىشود كه اعتماد و استفاده و ذكر روايات موثّق اهل سنّت در كتب تفاسير قبل و بعد از ملّا فتح اللَّه، در كتب تفاسير متعدّد شيعه همچون تفسير «الصافى» فيض كاشانى و تفسير ابوالفتوح رازى و تفسير «مجمع البيان» به چشم مىخورد؛ همچنان كه در كتب غير تفسيرى همچون «جامع السعادات» نراقى و «شرح اللّمعه» اين سنّت ادامه يافته است.
10. كاشانى هر جا روايتى آورده، معناى فارسى را نيز به سان قرآن بيان مىدارد. نيز از اشعار فارسى و عربى زيادى نيز بهره گرفته، هرچند نام شاعر را مشخّص ننموده است.
11. از ديگر موارد قابل توجّه، كثرت بيان اقوال عرفا و صوفيان است كه در برخى موارد رنگ و بوى تفاسير عرفانى را به اين تفسير جامع مىدهد.
او از ابنعربى و سلمى بيش از ديگران بهره مىبرد و در جاى جاى تفسير، به متون مهم عرفانى همچون روح الارواح (نوشته شهاب الدين منصور سمعانى)، مصابيح القلوب ۱ ، قوت القلوب ۲ ، كشفالاسرار ۳ ، لوامع ۴ ، لطايف ۵ ، تأويلات ماتريدى و انوار ۶ استناد مىكند. در مواردى ديگر به بيان تفاسير عرفانى قشيرى ۷ ، بكربن عبيد ۸ ، ابوسعيد ابوالخير ۹ ، ابوالقاسم بلخى ۱۰ ، شيخ جنيد ۱۱ ، ابنعطا ۱۲ ، خواجه پارسا ۱۳ ، ماتريدى ۱۴ ، قاسم انوار ۱۵ ، سفيان ثورى ۱۶ ، شبلى و شيخ نجمالدين دايه در بحر الحقايق ۱۷ مىپردازد.
1.۱۹: ج ۸، ص ۴۲۲
2.همان: ج ۵، ص ۱۰۶ و ۲۰۱
3.همان: ج ۵، ص ۵۶۳
4.۷: ۳۴۱
5.۱۰، ۱۴۳
6.۳: ۳۵۳ و ۷: ۳۴۰ و ۳۴۱ و ۴: ۳۵۷
7.۱ : ۴۳۰ و ۷، ۳۴۱
8.۱۰ : ۱۸۳
9.۳ : ۴۳۲
10.۱۰: ۱۸۳
11.۹ : ۱۶۰ و ۷ : ۳۴۱
12.۹ : ۱۶۰
13.۷ : ۳۴۱
14.۵ : ۴۲۹
15.۷، ۳۴۱
16.۶ : ۳۸۷