5. زندگى واقعى و اصيل جز در سايه التزام و تمسّك به آموزههاى آن ذوات مقدّسه ممكن نيست و زيستن بدون ولايت، «حيات طيّبه» محسوب نمىشود. همانگونه كه بدون قبول نبوّت، نمىتوان به «حيات طيّبه» دست يافت.
گر مراد از زندگى جنبندگى استخار در صحرا سراسر زندگى است
هم جُعل زنده است هم پروانه، ليكفرقها از زندگى تا زندگى است
6. حجّت خدا، بنده برگزيده خداست كه خدا را به جميع صفات جلال و جمال مىستايد و در مقابل هر جلوهاى از جلوات الوهيّت، يك نوع خشوع و خضوع و استكانت و كرنش و كوچكى متناسب با آن جلوه الاهى نشان مىدهد و در آينه كوچكى خودش بزرگى خدا را مىنماياند. عبد خاصّ خدا به تمام وجودش مستغرق در خداست. حجّت خدا جز به معبودش نمىانديشد؛ حتّى به اندازه يك لحظه در عمرى دراز. بدين روى، خداوند حكيم، در ميان كائنات، در درجه اوّل، او را محبوب خود مىدارد و ديگران را به بركت وجودش دوست مىدارد. لذا تمام نعمت را به او مىدهد و به بركت وجود وى ما نيز از رزق و روزى الاهى بهرهمند مىشويم.
اميد كه از پيروان راستين آن مقتدايان و هاديان برتر راه صلاح و سعادت بوده باشيم كه سعادت دارين در گرو اقتدا و تمسّك به آنان و دل سپردن به مهرشان مىباشد آن گونه كه رسول اكرم صلى اللَّه عليه وآله مىفرمايد:
مَنْ رَزَقَهُ اللَّهُ حَبَّ الأئمّةَ مِنْ أهْلِ بَيتي فَقَدْ أصْابَ خَيْرَ الدُّنيا وَ الْآخِرَةِ فَلايَشُكَّنَّ أحَدٌ أنَّهُ فِي الْجَنَّةِ...
هركس كه خداوند محبّت امامان از اهل بيت مرا روزى او دارد، خير دنيا و آخرت به او رسيده است و هيچ كس ترديد نورزد كه او يقيناً در بهشت است...۱
7. از مفاد احاديثى كه در ذيل آيه 51 سوره مباركه قصص نقل شده، چنين نتيجه مىگيريم كه مصداق اتمّ و اكمل واژه قول در آيه مذكوره امام بوده كه در اين زمان، وجود اقدس حضرت ولىّ عصر - عجّل اللَّه تعالى فرجه - است كه مظهر لطف و
1.الصدّوق، خصال، ج ۲، ص ۵۱۵