به هم دارد چنين قرآنى بر آنان نازل كرديم، باشد كه متذكّر شوند. ۱
3-8- در تفسير كنز الدّقائق در ذيل آيه مذكوره چنين آمده است:
أَتْبَعْنا بَعْضَهُ بَعْضاً في الْإنْزالِ، لِيَتَّصِلَ التَّذْكيرُ. أوْ في النَّظْمِ، لِتَتَقَرَّرَ الدَّعْوَةُ بِالْحُجَّةِ وَ الْمَواعِظَ وَ الْمَواعيدَ، وَ النَّصائِحَ و العِبَرِ، لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ. فَيُؤمِنونَ وَ يُطيعُونَ. ۲
3-9- در تفسير نور در ذيل آيه (وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ)چند پيام ذكر گرديده كه از جمله آنها اين است:
1. آيات قرآن داراى يك نوع همسويى و پيوستگى است.
2. همه آيات الاهى كتب آسمانى و رهبران دينى يك حرف و هدف را دنبال مىكنند. ۳
نكته مهم: بايد دانست كه قرآن به تنهايى براى تذكّر كافى نيست.
حضرت على عليه السلام در نهج البلاغه مىفرمايد:
كِتابُ اللَّهِ تُبصِرونَ بِهِ وَ تَنطِقُونَ بِهِ وَ تَسْمَعُونَ بِهِ، يَنْطِقُ بَعْضُهُ بِبَعْضٍ وَ يَشْهَدُ بَعْضُهُ عَلى بَعْضٍ وَلا يَخْتَلِفُ فِي اللَّهِ وَلا يُخْالِفُ بِصْاحِبِه عَنِ اللَّهِ.
اين كتاب خداست كه با آن حقايق را مىبينيد و با آن سخن مىگوييد و به كمك آن مىشنويد. بعضى از آن به بعضى ديگر سخن مىگويد و برخى گواه بر برخى ديگر مىباشد. درباره خدا سخنى به خلاف و اختلاف نگفته است و كسى كه با آن مصاحبت كند، وى را از خدا جدا نمىسازد.۴
تفسير قرآن به قرآن نيز مخاطبان قرآن را به عترت ارجاع مىدهد كه بدون آنها تفسير حقيقت قرآن به يارى قرآن نيز تمام نمىشود. از اين رو، حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام درباره اولياى الاهى يعنى معصومين عليهم السلام مىفرمايد:
1.طباطبايى، الميزان، ترجمه موسوى همدانى، ج ۳۱، ص ۸۳
2.قمى مشهدى، ج ۱۰، ص ۸۰
3.تفسير نور، ج ۹، ص ۷۰ و ۷۱
4.نهج البلاغه، خ ۱۳۳