نديدهايم؛ مگر در روش اسلامى در فنّ مناظره و بحث دو جانبه. در اين شيوه، هريك از طرفين مباحثه مىكوشد و اصرار دارد كه به حقيقت برسد؛ هرجا كه آن را بيابد. بدينرو، هيچ يك از دو طرف، آن مقدار كه خواهان وصول به حقيقت است - هرچند كه اين حقيقت در برهان و دليل طرف ديگر باشد - در جستجوى چارهجويى براى مقابله با حريف خود يا دستيابى به آگاهى و علم او، يا برترى يافتن بر او نيست.
اين مسئله امرى است كه اين دو عالِم را به گفت و گويى علمى سامانيافته بر مىانگيزد كه راهنما به سوى «حق» باشد و دست آن دو و خوانندگان را بگيرد و ايشان را يارى كند تا به شيوه اسلامى سالم و بىنقص دست يابند. اين همان چيزى است كه ما، شتابزده و فشرده به آن پرداختيم و در سطور آينده آن را توضيح مىدهيم.
مناظرهكنندگان غالباً مىكوشند كه تنها شيوه علمى را هدف خويش قرار دهند تا از نزديكترين راه به حقيقت برسند؛ امّا دو دانشمند بزرگوار ما، ميان دو روش علمى - ادبى جمع كردهاند. از اين رو، گفت و گوى دو جانبه ايشان در واقع دائرةالمعارفى است گسترده كه خواننده، حقايق دو مذهب سنّى و شيعى را از آن الهام مىگيرد؛ همانگونه كه از آن دو بزرگوار، برترين روشهاى شناخته شده ادبى در ابتداى قرن چهاردهم را ملهم مىشود. همين امر، اين نوشتار را به مزرعه و بوستانى گسترده بدل كرده است كه خوانندگان در آنها هرچه از ميوههاى دانش و نتايج ادبى برايشان دل پسند باشد، مىيابند. همين مسئله، كتاب را ركن و ستونى استوار در ميان كتابهاى اسلامى و ادبيات عربى، كرده است.
اين گفت و گوى دو جانبه ارزشمند، يكصد و دوازده نامه علمى را دربر مىگيرد كه ميان اين دو دانشمند جليل القدر جريان داشته است؛ در اوايل قرن چهاردهم هجرى، يعنى ميان ذىقعده 1329 ه و جمادى الاولاى 1333 ه .