از آيه كريمه (يعنى آيه 52 سوره شورى) به دست مىآيد كه شخص نبىّ و رسول و وصىّ، معارف و شرايع وحيانى را بدون هيچگونه شكّ و ترديد، و به روشنى و عيان، مىشناسد و از حقيقت آن آگاه است؛ و حجّتهاى خداوند در تمام آنچه مردم را بدان مىخوانند و نيز در هر فتوايى كه در حوادث و وقايع صادر مىكنند، از سوى خداوند داراى بيّنه، بصيرت و حجّتاند. آن بزرگواران معارف و شرايع وحيانى را به وسيله روح قدسى مىشناسند؛ و آن علمى است كه پيش از نبوّت و رسالت، خداوند به انبياء، رسولان و صدّيقين افاضه مىكند. اين علم به ذات خود مصون و معصوم است؛ و برگزيدگان خداوند داراى اين روح علمى مىگردند و به واسطه آن، نبوّت و رسالت و شرايع را دريافت مىكنند و با آن، وحى را دريافت، حفظ و ابلاغ مىكنند.
از آنجا كه اين علم (روح قدسى) به ذات خود مصون و معصوم است، رخ دادن سهو، خطا، نسيان، لهو و لغو در آن محال است. پيامبران عليهم السلام با اين روح، معارف و شرايع وحيانى و حقايق اخروى را به روشنى، مىبينند؛ و ايشان نسبت به آنچه از عوالم آخرت و برزخ مشاهده مىكنند، از هر كسى آگاهترند. ۱
جايگاه وحى بسيار خطير و بلند است و احدى جز برگزيدگان الهى به آن نمىرسد. برگزيدگان خدا با دارا بودن روح قدسى - به رغم پنداشت برخى - هرگز به هنگام وحى، نگران و ترسان نمىشوند و از ترس جبرئيل به كوه فرار نمىكنند و آن را اختلال حواس و مشاعرشان نمىشمارند. ۲
رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله نيز حامل و واجد عرش علم است و به عيان، جبرئيل را مىبيند و به حقيقت شناخت، او را مىشناسد و با او انس مىگيرد و رودررو، به صورت شفاهى، با او سخن مىگويد. ۳
در نتيجه، آنچه درباره نگرانى رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله از فراموشى وحى مىگويند، از جهل آنان نسبت به مقام نبوّت و رسالت ناشى مىشود.
1.ملكى ميانجى، جزء سىام، ص ۴۷-۴۸
2.همانجا